తెచ్చిపెట్టుకున్న నవ్వులు
పెదవంచున పలుకులు
ఈనాటి పలకరింతలు
రాబడి రాయబారాలు
లెక్కల పంచాయతీలు
అలవాటైన ప్రహసనాలు
రమ్మని పిలిచే ఆహ్వానాలు
ఆమాటునే పో పొమ్మనే చెణుకులు
స్థితిగతుల సత్సంబంధాలు
మర్చిపోయిన గతాలు
లేవనుకుంటున్న జ్ఞాపకాలు
చెరపలేని సాక్ష్యాల మిగులుతగులు
నటించేస్తున్న బాంధవ్యాలు
జీవించేస్తున్న జీవచ్ఛవాలు
ఇవే ఇప్పటి అనుబంధాలు..!!
నేస్తం,
అహం, అధికారం, అంగబలం ఇలాంటివన్నీ మనకున్నాయని విర్రవీగితే గత చరిత్రను గుర్తు చేయక తప్పదు ఎవరికైనా. మనం చేసే తప్పొప్పులకు మనమే బాధ్యత వహించాలన్న విషయాన్ని మర్చిపోకూడదు. “కుడి ఎడమైతే పొరపాటు లేదోయ్” అన్న కవికి కూడా తెలుసు. అటుదిటు కావడంలో ఎంత తేడా జరుగుతుందో. ఎంత గొప్ప వ్యక్తికయినా మరొకరితో “అవసరం” రాకుండా వుండదు. ఆట మనకు మాత్రమే కాదు ఎదుటివారికి కూడా బాగా ఆడటం వచ్చు. ప్రతి ఆటలో గెలుపు, ఓటమి సర్వసాధారణం. మనమెుక రకంగా ఆడితే భగవంతుడు మరొక విధంగా మన లెక్క సరి జేయక మానడు కదా.
కాలం మనకు చాలా నేర్పుతుంది. కాని మనం మనకున్న ఆర్థిక, అధికార బలంతో మూలాలను మర్చిపోతే, మళ్లీ మెుదటికి రాక తప్పదు. వైకుంఠపాళీలో నిచ్చెనలు, పాములు వున్నట్లే మన జీవితంలో కూడా అవి వుంటాయి కదా. ఒక వ్యక్తి గొప్పదనాన్ని గుర్తించాలంటే ముందుగా మనకు ఆ గుర్తించే గొప్పదనం వుండాలి. బాధ్యతలను సక్రమంగా నిర్వర్తించాలి కాని పదిమందితో వేలెత్తి చూపించుకోకూడదు. అన్నీ మనకు కొనుక్కోవడం అలవాటైపోయి ఆ పెట్టుబడిని ఎలా వెనుకకు తెచ్చుకోవాలా అని కాకుండా నలుగురికి ఏ విధంగా మంచి చేయాలా అని ఆలోచించాలి.
మాటల్లో తేనెలు ఒలకబోస్తూ, చేతల్లో మన అసలు నైజాన్ని చూపిస్తూపోతూ, నలుగురికి తెలియదనుకుంటే ఎలా? అందరికి అన్నీ తెలుసు, సమయం, సందర్భం కోసం ఎదురుచూస్తుంటారంతే. స్నేహమయినా, బంధుత్వమయినా మనకు తగిన వాళ్ళతోనే కలుపుకు పోవాలని కొందరి ప్రవర్తన తెలుపుతుంది. మనవారే కదా అని మనం అనుకున్నా, అవతలివారు మన స్థితిగతుల్ని బట్టి మనతో ఎలా వుండాలన్నది నిర్ణయించుకుని, వారి ప్రవర్తన, మాటలతో మనకు తెలియబరుస్తారు. ఆ గ్రహింపు మనకు అందుబాటులోనికి వచ్చి, వారికి తగినట్టుగా మనం నడుచుకోవాలి. అంతేకానీ అప్పుడెప్పుడో వీళ్ళు మన స్నేహితులు, బంధువులు అని మనం ఆ గతంలోనే మిగలకూడదు.
కాలమెప్పుడూ ఒకేలా వుండదు. ఏ గతి ఎవరిదో తప్పక చెబుతుంది. చేయగలిగితే కాస్త మన అనుకున్న వారికి చేయూతనివ్వండి లేదా దూరంగా వుండండి, అంతేకానీ మన ఉన్నతిని చూసుకుని, ఎదుటివారిని హేళన చేయకండి. డబ్బులతో, అధికారంతో అన్నీ దొరకవని గుర్తుంచుకోండి. చిన్నతనమయినా, పెద్దతనమయినా స్నేహం ఎప్పుడూ స్నేహమే. దాని విలువ మారదు. బంధాలు, అనుబంధాలు కూడా అంతే. మనం కాదనుకున్నా పోవు, రమ్మంటే రావు. దేనికయినా కాలమే సమాధానం.
https://youtu.be/uYXpDXTqt6s?si=8YGU8cZVv5v0Nnq8
మనఃపూర్వక ధన్యవాదాలు వనజగారు..మీ గళంలో నా కవిత్వం వినడం చాలా నచ్చింది..🙏
నేస్తం,
ప్రతిదానికి ఎదుటివారిలో లోపాలు వెదకడం ఓ పెద్ద మానసిక రోగం. అది తెలియక మనలో చాలామంది తామేదో నికార్సయిన వారన్నట్టుగా ప్రవర్తించడం చూస్తుంటే నవ్వు వస్తోంది. కాస్త పేరు, ప్రతిష్టలు, డబ్బు, హోదా మనకి వచ్చినంత మాత్రాన సమాజాన్ని మనమేదో ఉద్ధరించేస్తున్నామన్నట్టు బిల్డప్పులు ఇవ్వనక్కర్లేదు. మన మన వ్యక్తిగత ప్రయోజనాలు, అవసరాలు మాత్రమే చూసుకుంటున్నాం. “ఇస్తినమ్మా వాయనం, పుచ్చుకుంటినమ్మా వాయనం” అన్న చందాన వుంటున్నామని మరిచిపోతే ఎలా?
కథలు, సినిమాలు, నవలలు, నాటకాలు, పాటలు, కవితలు ఇలా ఏ కళయినా ఏదోక ప్రయోజనం ఆశించే అందరు చేయరు. సామాజిక సేవ చేసేవారు కూడా కొందరు నిస్వార్థంగా పని చేస్తారు. మనం చేసే ప్రతి పని ఏదైనా ప్రయోజనం ఆశించే చేస్తున్నామా! మన సంతోషంతో పాటుగా ఎదుటివారి సంతోషాన్ని కూడా కోరుకుంటే అది మంచిదే కదా! విమర్శ మంచిదే కాని అన్ని సమయాల్లోనూ అది సరికాదు. కొందరి చిన్న చిన్న సంతోషాలు మనకు హాస్యాస్పదంగా అనిపించవచ్చు. అది మన స్థాయిని, అహాన్ని తెలుపుతుంది. కాదంటారా!
బాధ పెట్టే ఓ మాటయినా, సంఘటన అయినా మనకు అనుభవమయినప్పుడు మనమెంతగా బాధ పడతామో, అదే బాధ ఎదుటివారికి కూడా ఆయా సందర్భాలలో కలుగుతుందని గుర్తించలేక పోతున్నాం. ప్రపంచ ధనవంతుల జాబితాలో మనముండవచ్చుగాక..కాని ముందుగా సగటు మనిషిగా మనం వుండలేనప్పుడు ప్రపంచం కూడా మనల్ని గుర్తుంచుకోదు. మన స్థితి, స్థాయిని బట్టే మన ప్రవర్తన వుంటే అధఃపాతాళం కూడా మనకుందని భగవంతుడు గుర్తుజేయక మానడు.
“అమ్మ” మనల్ని ఏ ప్రయోజనం ఆశించో ఈ భూమి మీదకు తీసుకురాదు. ప్రతి జీవరాశిలోనూ అమ్మదనం వుంటుంది. ఈ ప్రకృతి మన నుండి ఏమాశించి మనకింత జీవితాన్ని ఇచ్చింది? ప్రతి పనిలోనూ ప్రతిఫలం ఆశించడం మన మానవ నైజం అయిపోయింది. తీసుకోవడమే తప్ప, తిరిగి ఇవ్వడమన్న భావన మననుండి దూరమైపోతోంది. కనీసం మనం పొందిన సాయాన్ని కూడా గుర్తుంచుకోలేనంతగా మనం ఎదిగిపోవడం నిజంగా సంతోషించాల్సిన విషయమే. అనుబంధాలను అవసరానికి అడ్డుపెట్టుకునే మనకు ఈ చిన్న చిన్న విషయాలు అనవసరమే మరి..!!
Template by:
