అక్షరాలతో..!!

అక్షరాలతో..

అప్పటి నుండి

ఇప్పటి వరకు

అరమరికలు లేని 

స్నేహం నాది

పెంచుకున్న 

బంధంతో

పంచుకున్న 

అనుబంధమిది

కాలానికి 

అతీతం

కలానికి

కరతలామలకం

వరమో

శాపమో తెలియదు కాని

వద్దకొచ్చిన

బుుణపాశమిది

కాదనలేని

మోమాటం

కనిపించే ఇష్టమే

ఈ అక్షరాలంటే ఎందుకో మరి..!!

అమ్మకు రాయని ఉత్తరం..!।

         అమ్మా,

                  ఇప్పుడు అమ్మగా మారిన నేను నీకు రాస్తున్న మనసు ఉత్తరం ఇది. ఎన్నోసార్లు నీకు చెప్పాలనుకుంటూనే, చెప్పలేక దాటవేసిన సంగతులు బోలెడు. నా చిన్నప్పుడు నీ పక్కలో పడుకుని నువ్వు చదివే కథలు వింటూ పెరిగిన నాకు, నువ్వు ఆ కథల్లో నేర్పిన నిజాయితీ, మానవత్వం, జాలి వంటివి ఈనాటి సమాజంలో నేను నేనుగా బ్రతకడానికి చాలా అడ్డుపడుతున్నాయి అమ్మా! అయినాసరే నేను నాలానే వున్నానిప్పటికి. చిన్నప్పుడు వర్షంలో తడిచిపోతున్న కాకులను “అమ్మా పాపమమ్మా కాకులు వర్షంలో తడిచిపోతున్నాయి, వాటిని లోపలికి పిలువమ్మా!“ అన్న అమాయకపు చిన్నతనమే నన్నింకా వెంటాడుతోంది. మరీ ఇలా పెంచితే ఇప్పటి జనారణ్యంలో ఎలా బ్రతకాలమ్మా?

                    నీ అతి మంచితనం, అమాయకత్వంతో అందరిని గుడ్డిగా నమ్మేస్తూ మమ్మల్ని ఇబ్బందుల్లో పడేస్తున్నావు కదమ్మా! దాపరికం, మోసం అస్సలు తెలియని నీకు, నీ చుట్టూ వున్న జనాలు అందరూ నిన్ను వారి వారి అవసరాలకు, వారు పైకి ఎదగడానికి ఉపయోగించుకుని, “కూరలో కరివేపాకులా” పక్కనుంచినా, వాళ్ళ మీద కోపం తెచ్చుకోని నీ అతిమంచితనం మీద చాలా కోపమోచ్చేస్తుందమ్మా! ఎందుకమ్మా నీకు బంధాలంటే అంత పిచ్చి ప్రేమ? అవసరాలకి బంధాలను వాడుకునే నీ అనుబంధాలపై నీకసలు కోపమే రాదెందుకు? ఎఫ్పుడైనా కోపమోచ్చినా అది “నీటి మీది రాత” లా క్షణంలో మాయమైపోతుంది. ఇలా ఐతే ఎలా అమ్మా!

                   ఓ నెల నీ బొజ్జలో ఎక్కువున్నా విసుక్కోకుండా, సన్నగా పీలగా వున్నానని చీదరించుకోకుండా నలుగురిలో ప్రత్యేకంగా కనబడేలా మలిచిన నీ ప్రేమ పనితనం ముందు విధాత కూడా ముక్కన వేలేసుకున్నాడు కదా! కథలు, కవితలు రాయడం నీకు ఇష్టం లేకపోయినా, నన్ను ఎవరైనా పొగిడితే ఎంత సంతోషంగా నలుగురితో పంచుకుంటావో. నీ ఆ ఆనందం చూడటం నాకిష్టం. నాకు అమ్మవైన నువ్వు నా పిల్లలకు కూడా అమ్మవై వాళ్ళని పదిమంది మెచ్చుకునేలా పెంచిన నీ పెంపకానికి హృదయపూర్వక వందనం. 

                 ఐదు దశాబ్దాలకు పైగా విరామమెరుగని నీ ప్రయాణంలో ఎన్నో ఒడిదుడుకులు, కష్టాల కన్నీళ్ల ఆటుపోట్లు ఎదురైనా నేర్పుగా ఎదుర్కొన్న ధీశాలివి నువ్వు. నీ నుండి నేను నా పిల్లలు నేర్చుకున్న ధర్మం, ధైర్యం అదే. నా జీవితంలో నువ్వు లేని క్షణం వుండకూడదనే చిన్న కోరికను మన్నించి నాతోనే వుండమ్మా నేనున్నంత వరకూ..! ఎంత రాసినా ఇంకా మిగిలిపోతూనే వుందమ్నా నీకు రాయని వుత్తరం రాస్తుంటే.।!

రెక్కల వివరణ 44

 

44.  అబద్ధం

అందమైనదే

నిజాయితీ 

నిలువుటద్దం 

 

తూకపురాళ్ళు

గెలుపోటములు...!!

విశ్లేషణ:

“అబద్ధం అందమైనదే – నిజాయితీ నిలువుటద్దం; తూకపురాళ్ళు గెలుపోటములు...!!”

ఈ భావకవిత మానవ జీవితంలో అబద్ధం–నిజం, మాయ–వాస్తవం, తాత్కాలిక విజయం–శాశ్వత విలువల మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని అత్యంత చమత్కారంగా, తాత్త్వికంగా ఆవిష్కరిస్తుంది. కొన్నిసార్లు అబద్ధం అలంకరించిన పూలదండలా ఆకర్షణీయంగా కనిపిస్తుంది. అది మధురమైన మాటలతో మనసులను మోహింపజేయగలదు. కానీ ఆ అందం క్షణికం మాత్రమే. నిజాయితీ మాత్రం నిలువుటద్దంలా ఎలాంటి రంగులు పులుముకోకుండా యథార్థాన్ని యథాతథంగా ప్రతిబింబిస్తుంది.

సంస్కృతంలో “సత్యమేవ జయతే నానృతం” అనే మహోపనిషత్తు వాక్యం సత్యమే అంతిమంగా విజయం సాధిస్తుందని బోధిస్తుంది. అలాగే “ధర్మో రక్షతి రక్షితః” అనే సూక్తి ధర్మాన్ని, నిజాయితీని కాపాడినవారినే అవి రక్షిస్తాయని స్పష్టం చేస్తుంది. అబద్ధం తాత్కాలికంగా మెరుపులా మెరిసినా, సత్యం సూర్యకాంతిలా శాశ్వతంగా వెలుగుతుంది.

జానపదంలో “అబద్ధానికి కాళ్లు ఉండవు”, “నిజం నిప్పులాంటిది – దాచినా దాగదు” అనే సామెతలు ఇదే జీవన సత్యాన్ని ప్రతిధ్వనింపజేస్తాయి. తూకం వేసే త్రాసులో రాళ్లు ఎంత బరువుగా ఉన్నా, చివరికి సమతుల్యతే అసలు ప్రమాణం. అలాగే జీవితంలో గెలుపు–ఓటములు, లాభం–నష్టం అన్నీ తాత్కాలిక తూకపురాళ్లే; కానీ మనిషి నిజాయితీయే అతని అసలైన విలువను నిర్ణయిస్తుంది.

“తూకపురాళ్ళు గెలుపోటములు” అనే చివరి పాదం లోతైన తాత్త్విక సందేశాన్ని అందిస్తుంది. విజయం వచ్చినంత మాత్రాన సత్యం మనవైపు ఉందని కాదు; ఓటమి ఎదురైనంత మాత్రాన నిజాయితీ ఓడిపోయిందని కాదు. కాలం అనే మహాత్రాసులో చివరికి నిలిచేది మన ప్రవర్తనే, మన విలువలే.

ఈ భావకవిత అందించే జీవన సందేశం స్పష్టమైనది. అబద్ధం కళ్లను ఆకర్షించవచ్చు, కానీ నిజాయితీ హృదయాలను గెలుచుకుంటుంది. గెలుపోటములు కాలానుగుణంగా మారిపోతాయి; సత్యం, ధర్మం, నిజాయితీ మాత్రం యుగయుగాల పాటు నిలిచే శాశ్వత విలువలు. నిలువుటద్దంలో కనిపించే నిజాన్ని అంగీకరించినవారే జీవితపు నిజమైన విజేతలు.

రెక్కల వివరణ 43

 

43.  జ్ఞాపకాల

తాయిలాలు

అమ్మ 

చీరచెంగు ముడిలో

 

కాలం

బహు గ’మ్మత్తైనది...!!

విశ్లేషణ:

“జ్ఞాపకాల తాయిలాలు – అమ్మ చీరచెంగు ముడిలో; కాలం బహు గ’మ్మత్తైనది...!!”

ఈ భావకవిత మాతృస్మృతుల మాధుర్యాన్ని, కాలం చేసే చిత్రవిచిత్ర విన్యాసాలను, మనసులో దాగి ఉన్న అనుబంధాల అపూర్వ సౌందర్యాన్ని అద్భుతంగా ఆవిష్కరిస్తుంది. అమ్మ చీరచెంగు ముడి కేవలం ఒక వస్త్రపు మడత కాదు; అది కుటుంబ జ్ఞాపకాల ఖజానా, ప్రేమకు ప్రతీక, మమకారానికి నిలయం. చిన్ననాటి పైసలు, బెల్లం ముక్కలు, తాళంచెవులు, పిల్లల కోసం దాచిన చిరు కానుకలు—ఇవన్నీ ఆ చీర ముడిలోనే సురక్షితంగా ఉండేవి. అందుకే కవి వాటిని **“జ్ఞాపకాల తాయిలాలు” **గా అభివర్ణించారు.

సంస్కృతంలో “మాతృదేవో భవ” అనే వేదవాక్యం తల్లి స్థానాన్ని దైవత్వంతో సమానంగా నిలబెడుతుంది. అలాగే “స్మృతిరేవ జీవనస్య ధనం” అనే భావం ప్రకారం, జ్ఞాపకాలే మనిషి జీవితానికి అసలైన సంపద. కాలం గడిచిపోతుంది, మనుషులు మారిపోతారు, కానీ తల్లి ప్రేమతో ముడివేసిన జ్ఞాపకాలు మాత్రం హృదయంలో చిరస్థాయిగా నిలిచిపోతాయి.

జానపద జీవితంలో అమ్మ చీరకొంగు ఒక ఆత్మీయ ప్రపంచం. ఏడుస్తున్న బిడ్డ కన్నీళ్లు తుడిచేది అదే, ఆకలేసినప్పుడు తినుబండారాన్ని తీసి పెట్టేది అదే, భయపడినప్పుడు కప్పి ఓదార్చేది కూడా అదే. “అమ్మ ఒడే తొలి ఆలయం”, “తల్లి చీరకొంగు నీడలోనే బాల్యం పరిమళిస్తుంది” అనే పలుకులు ఈ మమకారానికి ప్రతిధ్వనులు.

“కాలం బహు గ’మ్మత్తైనది” అనే చివరి పాదం ఈ కవితకు హృదయస్పందన. బాల్యంలో సాధారణంగా కనిపించిన చీర ముడి, పెద్దయ్యాక అమూల్యమైన జ్ఞాపకాల పెట్టెగా మారుతుంది. ఒకప్పుడు అలవాటుగా అనిపించిన దృశ్యాలే, కాలం గడిచాక జీవితాంతం వెంటాడే మధుర స్మృతులుగా నిలుస్తాయి. ఇదే కాలం చేసే మహత్తర మాయ.

ఈ భావకవిత మనకు అందించే సందేశం అత్యంత హృద్యమైనది. సంపదలు, ఆస్తులు, హోదాలు కాలగర్భంలో కలిసిపోవచ్చు; కానీ తల్లి చేతిలో దాచిన ప్రేమానురాగాలు, చీరచెంగు ముడిలో ముడివేసిన ఆప్యాయత, హృదయంలో నిక్షిప్తమైన జ్ఞాపకాలు మాత్రం ఎప్పటికీ చెదరని జీవన సంపదగా నిలుస్తాయి. కాలం ముందుకు నడుస్తుంది, కానీ అమ్మ ప్రేమ వెనక్కి తిరిగి చూసిన ప్రతిసారి మనసును చిన్ననాటి వెలుగుల్లోకి తీసుకెళ్తుంది.

రెక్కల వివరణ 42

 

42.  జీవితమే

కథ

కథలోనే

జీవితం 

 

అనగనగాతోనే

మెుదలు...!!

విశ్లేషణ:

“జీవితమే కథ – కథలోనే జీవితం; అనగనగాతోనే మొదలు...!!”

ఈ భావకవిత జీవిత తత్వాన్ని అత్యంత సరళంగా, కానీ అపారమైన గాంభీర్యంతో ప్రతిపాదిస్తుంది. ప్రతి మనిషి జీవితం ఒక కథే. ఆ కథలో సుఖాలు, దుఃఖాలు, ఆశలు, నిరాశలు, విజయాలు, అపజయాలు, కలయికలు, విడిపోవడాలు అన్నీ పాత్రలుగా వస్తూ పోతుంటాయి. అందుకే కవి “జీవితమే కథ” అని చెబుతూ, అదే సమయంలో “కథలోనే జీవితం” అని మరో కోణాన్ని ఆవిష్కరించారు. సాహిత్యం జీవితానికి ప్రతిబింబమైతే, జీవితం సాహిత్యానికి మూలాధారం.

సంస్కృతంలో “కావ్యం యశసే అర్థకృతే వ్యవహారవిదే శివేతరక్షతయే” అనే ప్రసిద్ధ సూక్తి కావ్యం కేవలం వినోదం కోసం కాదని, జీవితాన్ని ఉన్నతంగా మలచే సాధనమని తెలియజేస్తుంది. అలాగే “చరితం పురుషస్య భాగ్యం” అనే భావం ప్రకారం, మనిషి జీవితం అతడు రాసుకునే చరిత్రే. ప్రతి అనుభవం ఒక అధ్యాయం, ప్రతి సంఘటన ఒక మలుపు, ప్రతి నిర్ణయం ఒక కొత్త కథా పుట.

జానపద కథలు కూడా “అనగనగా ఒక ఊరు…” అనే మధురమైన ఆరంభంతోనే మొదలవుతాయి. ఆ మాట వినగానే చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు, అమ్మమ్మల కథలు, పల్లె సంస్కృతి, నీతి బోధనలు మనసులో మెదులుతాయి. కవి “అనగనగాతోనే మొదలు” అని చెప్పడం ద్వారా మనిషి జీవితమూ ఒక కథలాగే ఆశతో, అమాయకత్వంతో ప్రారంభమై, అనుభవాల అక్షరాలతో క్రమంగా విస్తరిస్తుందని సూచించారు.

ఈ సూక్తి అందించే అంతర్లీన సందేశం మరింత విశాలమైనది. ప్రతి మనిషి తన జీవితానికి తానే రచయిత, తానే కథానాయకుడు, తానే పాఠకుడు. తాను చేసే కర్మలే కథలోని మలుపులు; తాను నాటే విలువలే కథకు ముగింపును నిర్ణయిస్తాయి. అందుకే జీవితం కేవలం బ్రతకడానికి కాదు, తరతరాలు చెప్పుకునే ఒక స్ఫూర్తిదాయక గాథగా మలచుకోవడానికి.

ఈ భావకవిత చివరికి మనకు ఒక శాశ్వత సత్యాన్ని గుర్తుచేస్తుంది – కథలకు “అనగనగా” ఆరంభం ఉన్నట్లే, జీవితానికి జననం ఆరంభం. కానీ ఆ కథ ఎంత గొప్పగా నిలవాలనేది మన చేతలపై ఆధారపడి ఉంటుంది. సద్గుణాలతో నిండిన జీవితం కాలగర్భంలో కలిసిపోదు; అది చిరకాలం చెప్పుకునే కథగా, చరిత్రగా, స్ఫూర్తిగా నిలిచిపోతుంది.