28, జూన్ 2026, ఆదివారం

తత్వం పై మంత్రి ప్రగడ మార్కండేయులు గారి అభిప్రాయం

 https://youtu.be/MPsLBAD-o4k?si=HBhfp29T_0hmoiV5


నా “తత్వం“ రెక్కల పుస్తకం పై మార్కండేయులు గారి అభిప్రాయం..


మీరూ వినేయండి మరి..

మనఃపూర్వక ధన్యవాదాలు మార్కండేయులు గారు🙏


భావాల విహంగయానం – జీవన తాత్త్విక దర్శనం


డా. మంత్రి ప్రగడ మార్కండేయులు


 

సాహిత్యం అనేది కాలాన్ని దాటి మనిషితో సంభాషించే ఆత్మస్వరూపం. మనిషి పుట్టినప్పటి నుండి అతని ఆనందాలు, ఆవేదనలు, అనుభవాలు, అనుబంధాలు, ఆశలు, ఆశయాలు అన్నీ సాహిత్య రూపంలోనే యుగయుగాలుగా మన ముందుకు వస్తూనే ఉన్నాయి. వేదమంత్రాల నుండి వచన కవిత్వం వరకు, శతకాల నుండి ఆధునిక సూక్తి కవిత్వం వరకు, తెలుగు భాష తనలో అనేక ప్రక్రియలను ఆవిష్కరించింది. ఆ ప్రక్రియలన్నింటిలోనూ ఒక విశిష్ట స్థానం సంపాదించుకున్నది సంక్షిప్త భావ కవిత్వం.

కొన్ని పదాలు వందల పేజీలు చెప్పలేని సత్యాన్ని చెబుతాయి. కొన్ని వాక్యాలు జీవితకాల అనుభవాన్ని మోస్తాయి. కొన్ని అక్షరాలు మనసులో శాశ్వతంగా నిలిచిపోతాయి. అలాంటి అక్షరాలే మంజు యనమదల గారి “తత్వం – రెక్కలు”.

ఈ సంపుటిని చదువుతుంటే నాకు పదే పదే ఒక భావన కలిగింది. అది ఏమిటంటే—ఇవి కేవలం రెక్కలు కావు; ఇవి జీవితపు చిన్న చిన్న శిలాఫలకాలపై చెక్కిన తాత్త్విక శాసనాలు. ఇవి కేవలం భావవ్యక్తీకరణలు కావు; ఇవి మనిషి అనుభవాల సారాంశాలు. ఇవి కేవలం పదాల కూర్పు కాదు; ఇవి కాలం గర్భం నుంచి వెలువడిన జీవన దర్శనాలు.

మంజు యనమదల గారి రెక్కలలో కనిపించే మొదటి విశేషం సరళతలోని గాంభీర్యం. సాధారణంగా తత్వాన్ని చెప్పాలంటే విస్తృత వివరణ అవసరమవుతుంది. కానీ ఆమె కేవలం నాలుగు లేదా ఆరు పంక్తుల్లోనే ఒక జీవిత సత్యాన్ని మన ముందుంచగలుగుతున్నారు. ఇది సాధారణ ప్రతిభ కాదు. ఇది దీర్ఘకాల పరిశీలన, అనుభవం, అంతర్ముఖ చింతన, అక్షర సాధనల ఫలితం.

ఆమె రెక్కలు చదువుతుంటే వేమన గుర్తుకొస్తాడు. ఎందుకంటే వేమనలాగే ఆమె కూడా జీవితాన్ని దగ్గరగా చూసి, మనిషి స్వభావాన్ని పరిశీలించి, సంక్షిప్తమైన భాషలో గొప్ప సత్యాలను పలుకుతున్నారు. అయితే ఆమె స్వరం పూర్తిగా ఆధునికమైనది. కాలానుగుణమైనది. నేటి సమాజపు అంతర్మథనాన్ని ప్రతిబింబించేదిగా ఉంది.

“మొక్కుబడి జీవితాలు

పెట్టుబడి వ్యాపారాలు

కాలం వినిపించే కథలు...!!”

ఈ ఒక్క రెక్కను పరిశీలిస్తే చాలు. నేటి మానవ సంబంధాల దుస్థితి మొత్తం ఇందులో ప్రతిఫలిస్తుంది. ఒకప్పుడు బంధాలు హృదయాలతో నిర్మించబడేవి. ఇప్పుడు ప్రయోజనాలతో నిర్మించబడుతున్నాయి. ఈ సామాజిక వాస్తవాన్ని మంజు గారు ఎంత సరళంగా, ఎంత ఘాటుగా చెప్పారో గమనించాలి.

ఇలాంటి భావాలు ఆమె రచనల్లో తరచూ కనిపిస్తాయి. అందుకే ఆమెను నేను కేవలం కవయిత్రిగా మాత్రమే చూడలేను. ఆమె ఒక సామాజిక పరిశీలకురాలు. ఒక మనస్తత్వ విశ్లేషకురాలు. ఒక కాల సాక్షి.

తెలుగు సాహిత్యంలో స్త్రీ రచయిత్రులు తమ ప్రత్యేక స్వరాన్ని వినిపించిన సందర్భాలు ఎన్నో ఉన్నాయి. మొల్ల నుండి వోల్గా వరకు, అబ్బూరి ఛాయాదేవి నుండి ఆధునిక రచయిత్రుల వరకు ఒక సాహిత్య పరంపర ఉంది. ఆ పరంపరలో మంజు యనమదల గారి స్వరం ప్రత్యేకమైనది. ఎందుకంటే ఆమె ఆవేదనను కాకుండా అవగాహనను రాస్తారు. విమర్శను కాకుండా వివేకాన్ని రాస్తారు. నిరాశను కాకుండా జీవితాన్ని అర్థం చేసుకునే దృష్టిని అందిస్తారు.

ఆమె రెక్కల్లో కనిపించే మరో విశేషం మానవ సంబంధాలపై లోతైన అవగాహన.

“మాట

విరుపు

మనసు

ముక్కలు

బంధం

బలహీనత...!!”

ఈ ఆరు పంక్తుల్లో ఎంతటి మానసిక శాస్త్రం దాగి ఉందో ఆలోచించాలి. మాటలు గాయపరచగలవు. మనసులు విరగగలవు. బంధాలు బలహీనపడగలవు. కానీ ఈ సత్యాన్ని ఇంత సరళంగా, ఇంత హృద్యంగా చెప్పగలగడం ఒక గొప్ప సాహిత్య లక్షణం.

మంజు గారి రచనల్లో జానపద సౌలభ్యం కనిపిస్తుంది. గ్రామీణ జీవనానుభవాల సరళత కనిపిస్తుంది. పెద్ద పెద్ద అలంకారాల కోసం ప్రయత్నించకుండా, జీవితాన్ని యథాతథంగా చెప్పే నిజాయితీ కనిపిస్తుంది.

తెలుగు పల్లెల్లో పెద్దలు చెప్పే ఒక మాట తరతరాలకు మార్గదర్శకంగా నిలిచేది. ఆ మాటల్లో అనుభవం ఉండేది. పరిశీలన ఉండేది. జీవన జ్ఞానం ఉండేది. మంజు గారి రెక్కలు కూడా అలాంటివే. చదివిన వెంటనే అర్థమవుతాయి. కానీ ఎంత ఆలోచించినా వాటి లోతు పూర్తిగా కొలవలేము.

అందుకే ఆమె రెక్కలు సూక్తులు కావు. అవి జీవన బీజాలు.

ఈ సంపుటిలో నాకు అత్యంత నచ్చిన అంశం కాలాన్ని ఒక పాత్రగా ఉపయోగించడం.

“ఘనమైన రాతలు మనవి

గడ్డిపోచ బతుకులు ఎదుటివారివి

కాలం న్యాయాధిపతి...!!”

ఈ రెక్క చదివినప్పుడు నాకు చరిత్ర గుర్తుకొచ్చింది. ఎన్నో రాజులు తమను తాము మహానుభావులుగా ప్రకటించుకున్నారు. కానీ చరిత్ర అందరినీ అంగీకరించలేదు. కాలం మాత్రమే నిజమైన న్యాయమూర్తి. ఈ భావాన్ని కవయిత్రి అద్భుతంగా ఆవిష్కరించారు.

మంజు యనమదల గారి ప్రత్యేకత ఏమిటంటే—ఆమె మనిషిని విమర్శించదు; అతనిని ఆలోచింపజేస్తుంది. ఆమె సమాజాన్ని నిందించదు; దానికి అద్దం పడుతుంది. ఆమె తత్వాన్ని బోధించదు; అనుభవాన్ని పంచుతుంది.

అందుకే ఆమె రెక్కలు పాఠకుడి హృదయంలోకి నేరుగా ప్రవేశిస్తాయి.

సంస్కృతంలో ఒక సూక్తి ఉంది “అల్పాక్షరే మహార్థః”

అంటే కొద్ది అక్షరాల్లో గొప్ప అర్థం. ఈ నిర్వచనానికి మంజు గారి రెక్కలు పరిపూర్ణ ఉదాహరణలు.

ఆమె రచనల్లో స్త్రీ హృదయపు సున్నితత్వం ఉంది. తల్లి మమకారం ఉంది. స్నేహితురాలి ఆత్మీయత ఉంది. తాత్త్వికురాలి వివేకం ఉంది. కవయిత్రి సృజనాత్మకత ఉంది.

“వచనం అవసరం లేదు

మనసు చదవగలిగితే చాలు

ఓ జీవితకాలం నీదే...!!”

ఈ రెక్క చదివినప్పుడు నిజమైన అనుబంధం అంటే ఏమిటో తెలుస్తుంది. మాటలకన్నా మనసులు ముఖ్యమని, సంభాషణలకన్నా అవగాహన ముఖ్యమని ఈ ఒక్క భావం చెబుతుంది.

ఇలాంటి భావాలను సృష్టించగలిగిన కవయిత్రి సాధారణ రచయిత్రి కాదు. ఆమె జీవితం అనే విశ్వవిద్యాలయంలో విద్యార్థిని కూడా, అధ్యాపకురాలు కూడా.

ఆమె కలం ఎక్కడా కృత్రిమంగా కనిపించదు. ఎక్కడా ఆర్భాటం కనిపించదు. ఎక్కడా పదప్రయోగ ప్రదర్శన కనిపించదు. కనిపించేది ఒక్కటే—నిజాయితీ.

ఆ నిజాయితీయే ఆమె “తత్వం లో రెక్కలకి", “కవిత్వానికి”  బలం.

ఈ సంపుటి మొత్తం చదివిన తర్వాత నాకు కలిగిన అభిప్రాయం ఏమిటంటే, మంజు యనమదల గారి “రెక్కలు” తెలుగు సాహిత్యంలో ఒక ప్రత్యేక స్థానం సంపాదిస్తాయి. ఎందుకంటే ఇవి కాలాతీతమైనవి. నేటికీ వర్తిస్తాయి. రేపటికీ వర్తిస్తాయి. మనిషి ఉన్నంతకాలం వర్తిస్తాయి.

తెలుగు సాహిత్య ప్రపంచానికి మంజు యనమదల గారు అందించిన ఈ “తత్వం – రెక్కలు” ఒక అమూల్యమైన కానుక. ఈ సంపుటి కేవలం చదవబడదు; అనుభవించబడుతుంది. కేవలం ఆస్వాదించబడదు; ఆలోచింపజేస్తుంది. కేవలం గుర్తుండదు; మనసులో నివసిస్తుంది.

మంజు యనమదల గారి కలం మరింత విస్తరించాలని, ఆమె అక్షరాలు మరిన్ని తరాలను తాకాలని, ఆమె భావాలు తెలుగు సాహిత్యాకాశంలో మరిన్ని రెక్కలు తొడిగి విహరించాలని హృదయపూర్వకంగా ఆకాంక్షిస్తున్నాను.

ఆమె గురించి చివరగా ఒక మాట చెప్పాలంటే—

“మంజు యనమదల గారు కవితలు రాయరు;

జీవితాన్ని అక్షరాలుగా మలుస్తారు.

ఆమె రెక్కలు ఎగరవు;

పాఠకుల ఆలోచనలను ఎగరేస్తాయి.”

ఈ భావసంపుటి తెలుగు సాహిత్యానికి ఒక అందమైన ఆభరణం, పాఠకులకు ఒక ఆలోచనా ప్రస్థానం, భవిష్యత్ తరాలకు ఒక విలువైన తాత్త్విక మార్గదర్శి.

సాహిత్యాభివందనాలతో,

డా. మంత్రి ప్రగడ మార్కండేయులు

కవి • రచయిత • గేయకారుడు

హైదరాబాద్ – తెలంగాణ.

+91-9951038802

Email: mrkndyl@gmail.com

24, జూన్ 2026, బుధవారం

ఆత్మీయ పలకరింపు..!!




    బోలెడు కబుర్లు చెప్పుకున్న ఆనందం.

కొన్ని సంతోషాలను ఇలా పంచేసుకోవాలి…దాదాపు ముప్పై ఏళ్ల తర్వాత కలిసాము. హృదయపూర్వక ధన్యవాదాలు రామకృష్ణ దంపతులకు..

వీడియో (అనుబంధాలు ఆనవాళ్ళు)

 https://youtu.be/8txLT-KPXMg?si=DruPQ2G53ER0dboj                                                                                                             అక్షరాల సాక్షిగా ….నేను ఓడిపోలేదు

(ఆడియో – వీడియో )


మంజు యనమదల

కవిత్వం

(ఆడియో - వీడియో- 1)


విశ్లేషణ బై:

మంత్రి ప్రగడ మార్కండేయులు

+91-9951038802

హైదరాబాద్ – ఇండియా

***


అక్షరాల సాక్షిగా ….నేను ఓడిపోలేదు

(ఆడియో – వీడియో )


మంజు యనమదల

కవిత్వం

(ఆడియో - వీడియో- 1)


విశ్లేషణ బై:

మంత్రి ప్రగడ మార్కండేయులు

+91-9951038802

హైదరాబాద్ – ఇండియా

*****


అనుబంధపు ఆనవాళ్ళై


రాలిపోయిన స్వప్నాల్లో

కాలిపోయిన జ్ఞాపకాలు

వద్దన్నా నిత్యం వెన్నాడుతూనే

మనసుని వీడని మమతల్లో

ముడేసుకుపోయిన బంధాలు

గతాన్ని వదలని వాస్తవాలకు బందీలై

ఎటెళ్లినా ఎదను తడిమే గురుతులతో

కొలువుదీరిన కన్నీటి చుక్కల పేరంటాండ్లు

చీకటి సీమంతానికి పిలువని పేరంటంలా

వెతల కతల వారధిగా

కలత కలల కాపురం చేస్తున్నాయి

నా అక్షరాల అనుబంధపు ఆనవాళ్ళై

******


“అనుబంధపు ఆనవాళ్ళై” – కవితా విశ్లేషణ

కవయిత్రి: మంజు యనమదల

విశ్లేషణ: మంత్రి ప్రగడ మార్కండేయులు

***

తెలుగు కవిత్వంలో అనుబంధాలు, జ్ఞాపకాలు, వియోగాలు, కాలసాక్ష్యాలు ఎన్నో రూపాల్లో వ్యక్తమయ్యాయి. కానీ కొన్ని కవితలు మాత్రమే మనిషి అంతరంగాన్ని అంత లోతుగా తడుముతాయి; అవి చదివిన తర్వాత కవిత ముగిసినా, దాని ప్రతిధ్వని మనసులో చాలా కాలం నిలిచి ఉంటుంది. “అనుబంధపు ఆనవాళ్ళై” అలాంటి కవితల్లో ఒకటి.

ఈ కవితలో కవయిత్రి మంజు యనమదల గారు వ్యక్తిగత అనుభూతిని మాత్రమే రాయలేదు; కాలం, బంధం, జ్ఞాపకం, వియోగం, మమత, అక్షరం – ఈ ఆరు జీవన సత్యాలను ఒకే భావస్రవంతిలో ప్రవహింపజేశారు. ఇది కేవలం బాధా గీతం కాదు; అనుబంధాల చరిత్రను కన్నీటి సిరాతో రాసిన ఆత్మకథ.

సాహిత్యపర విశ్లేషణ లో కవిత ప్రారంభమే పాఠకుని హృదయాన్ని తాకుతుంది:

“రాలిపోయిన స్వప్నాల్లో

కాలిపోయిన జ్ఞాపకాలు”

ఇక్కడ “రాలిపోయిన” మరియు “కాలిపోయిన” అనే రెండు క్రియలు కవితకు జీవం పోశాయి.

స్వప్నం రాలిపోవడం అంటే ఆశలు వాడిపోవడం.

జ్ఞాపకం కాలిపోవడం అంటే అనుభూతులు బూడిద కావడం.


ఈ రెండు ప్రతీకలు కలసి జీవితం అనే వృక్షం మీద కాలం చేసిన విధ్వంసాన్ని సూచిస్తున్నాయి.

కవయిత్రి జ్ఞాపకాలను కేవలం గుర్తులుగా కాకుండా జీవించే ప్రాణులుగా చిత్రించారు.

“వద్దన్నా నిత్యం వెన్నాడుతూనే”

అనేది జ్ఞాపకాల వ్యక్తీకరణకు అద్భుత ఉదాహరణ. ఇది అలంకార శాస్త్రంలో “పురుషీకరణ”కు చక్కని నమూనా. జ్ఞాపకాలు ఇక్కడ నడుస్తున్నాయి, వెంబడిస్తున్నాయి, మనసును వదలడం లేదు.


ఈ కవితలోని ప్రధానాంశం అనుబంధం. అనుబంధం అనేది కేవలం బంధుత్వం కాదు.

మనిషి హృదయంలో నిలిచిపోయే భావముద్ర.

“మనసుని వీడని మమతల్లో

ముడేసుకుపోయిన బంధాలు”

అనే పంక్తులు దీనికి సాక్ష్యం.

బంధాలు విడిపోయినా, మనుషులు దూరమైనా, మమత మాత్రం ముడిపడిగానే ఉంటుంది.

ఇది భారతీయ కుటుంబ వ్యవస్థకు ప్రతీక.

మన సంస్కృతిలో సంబంధాలు రక్తంతో కాక, హృదయంతో నిర్మితమవుతాయి.

అందుకే కవయిత్రి “ముడేసుకుపోయిన బంధాలు” అని చెప్పినప్పుడు, ఆ మాటలో శతాబ్దాల సామాజిక అనుభవం దాగి ఉంది.


సామాజిక విశ్లేషణ


ఆధునిక సమాజంలో మనిషి సాంకేతికంగా దగ్గరవుతున్నా, భావపరంగా దూరమవుతున్నాడు. కుటుంబాలు చిన్నవవుతున్నాయి. సంబంధాలు అవసరాలకే పరిమితమవుతున్నాయి. అలాంటి కాలంలో ఈ కవిత ఒక సామాజిక పత్రంలా నిలుస్తుంది.

“గతాన్ని వదలని వాస్తవాలకు బందీలై”

అనే పాదం నేటి సమాజాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది.

మనిషి వర్తమానంలో జీవిస్తున్నట్టు కనిపించినా,

అతని మనసు గతంతోనే బంధించబడి ఉంటుంది.

వలసలు, ఉద్యోగాలు, నగరీకరణ, స్వార్థ సంబంధాలు –

వీటి కారణంగా కోల్పోయిన అనుబంధాలు

తర్వాత జ్ఞాపకాల రూపంలో తిరిగి వెంటాడుతుంటాయి.

ఈ కవిత ఆ సామాజిక వాస్తవాన్ని అత్యంత సున్నితంగా వ్యక్తీకరిస్తుంది.


జానపద దృక్పథం లో - ఈ కవితలో అత్యంత విశిష్టమైన పదచిత్రం:

“కన్నీటి చుక్కల పేరంటాండ్లు”


తెలుగు జానపద సంస్కృతిలో “పేరంటం” అనేది మంగళకరమైన సందర్భం.


అమ్మాయి ఇంటికి వచ్చిన ఆహ్వానం.

ఆనందపు ఆతిథ్యం.

కానీ కవయిత్రి ఇక్కడ కన్నీటి చుక్కలకే పేరంటం పెట్టారు.

ఇది జానపద భావప్రపంచాన్ని ఆధునిక కవిత్వంతో మేళవించిన అపూర్వ రూపకం.


అలాగే, “చీకటి సీమంతానికి పిలువని పేరంటంలా”

అనే పంక్తి జానపద సంస్కృతిని తాత్విక స్థాయికి తీసుకువెళ్లింది.

సీమంతం అనేది కొత్త జీవానికి స్వాగతం.

కానీ ఇక్కడ చీకటికి సీమంతం.

అంటే వెలుగు లేని జీవితానికి కూడా కాలం ఒక వేడుక జరుపుతుందన్న వ్యంగ్య సత్యం.

ఇది జానపద భాషలో చెప్పబడిన ఆధునిక జీవన వేదన.


చారిత్రాత్మక విశ్లేషణ లో -  చరిత్ర అనేది రాజుల కథ మాత్రమే కాదు. మనుషుల జ్ఞాపకాల సమాహారం. ఈ కవితను చదువుతుంటే తెలుగు చరిత్రలో ఎన్నో వియోగగాథలు గుర్తుకొస్తాయి.


యుద్ధాల్లో విడిపోయిన కుటుంబాలు, వలసల్లో కనుమరుగైన బంధాలు, కాలగర్భంలో కలిసిపోయిన జీవన కథలు –

అన్నీ ఈ కవితలోని జ్ఞాపకాల రూపంలో కనిపిస్తాయి.

తెలుగు సాహిత్యంలో - వేమన, పోతన, శ్రీనాథుడు,

ఆధునిక కవుల్లో దేవులపల్లి, సినారె, దాశరథి –

వారి రచనల్లో జ్ఞాపకాల తాత్వికత కనిపిస్తుంది.

ఆ సంప్రదాయానికి ఆధునిక స్వరూపమే ఈ కవిత.

భావచిత్రాల విశిష్టత లో ఈ కవితలో ప్రతి రూపకం ఒక చిత్రంలా నిలుస్తుంది.


రాలిపోయిన స్వప్నాలు - వాడిపోయిన పూల తోట.

కాలిపోయిన జ్ఞాపకాలు - బూడిదైన జీవితం.

ముడేసుకుపోయిన బంధాలు - తెగని మమతల దారం.

కన్నీటి చుక్కల పేరంటాండ్లు - వేదనకు జరిగే ఉత్సవం.

చీకటి సీమంతం - ఆశల మరణోత్సవం.


ఈ ప్రతీకలు కవితను సాధారణ అనుభూతి నుంచి కళాత్మక స్థాయికి తీసుకెళ్లాయి.


అక్షరాల ఆత్మకథ - కవిత ముగింపు అత్యంత హృద్యంగా ఉంది.


“వెతల కతల వారధిగా

కలత కలల కాపురం చేస్తున్నాయి

నా అక్షరాల అనుబంధపు ఆనవాళ్ళై”


ఇక్కడ అక్షరాలు కేవలం పదాలు కావు. అవి జ్ఞాపకాల నిల్వలు. వేదనల వారసత్వం.

అనుభూతుల ఆధారాలు.


కవయిత్రి జీవితంలో కలిసిన మనుషులు, విడిపోయిన బంధాలు, చెదిరిపోయిన కలలు –

అన్నీ అక్షరాల రూపంలో శాశ్వతత్వం పొందాయి.

అందుకే ఈ కవిత వ్యక్తిగత అనుభవాన్ని దాటి సామూహిక అనుభూతిగా మారింది.


 “అనుబంధపు ఆనవాళ్ళై” కవిత జ్ఞాపకాల గర్భంలో నుంచి పుట్టిన ఒక భావనది. ఇది వియోగాన్ని మాత్రమే చెప్పదు; అనుబంధాల అమరత్వాన్ని ప్రకటిస్తుంది. బంధాలు కనుమరుగవుతాయి, మనుషులు దూరమవుతారు, కాలం మారిపోతుంది. కానీ వాటి ఆనవాళ్లు మనసులో, అక్షరాల్లో, కన్నీటి చుక్కల్లో శాశ్వతంగా నిలిచిపోతాయి.


కవయిత్రి మంజు యనమదల గారు ఈ కవిత ద్వారా అనుబంధాలను చరిత్రగా, జ్ఞాపకాలను సంస్కృతిగా, కన్నీటిని కవిత్వంగా, అక్షరాలను జీవిత సాక్ష్యాలుగా మలిచారు.


ఈ కవిత ఒక వ్యక్తి కథ కాదు. ఒక తరం కథ. ఒక సమాజం కథ. ఒక నాగరికత జ్ఞాపకం.


అందుకే “అనుబంధపు ఆనవాళ్ళై” అనే ఈ కవిత తెలుగు సాహిత్యంలో జ్ఞాపకాల తాత్విక గాథగా, మమతల మౌన చరిత్రగా చిరస్థాయిగా నిలిచే శక్తిని కలిగి ఉంది.


ఈ కవిత, విశ్లేషణ గురించి మీ అమూల్యమైన స్పందన తెలియజేయండి. మీ స్పందన మాకెంతో స్ఫూర్తి, ఉత్సాహం కలిగిస్తుంది. మీ ముందుకు, మరిన్ని వీడియో లు అతిత్వరలో.....

 

మంత్రి ప్రగడ మార్కండేయులు.

Author, Story, Scenes, Dialogues and Songwriter

Hyderabad (India)

+91-9951038802


 

19, జూన్ 2026, శుక్రవారం

రెక్క వీడియో

 మంత్రి ప్రగడ మార్కండేయులు గారికి ధన్యవాదాలు 


17, జూన్ 2026, బుధవారం

ఆడియో వివరణ1

 బాధ్యత 

లేదు 

బంధాలు

అవసరార్థమే


కొందరు

పరాన్నజీవులు...!!

విశ్లేషణ:

“బాధ్యత లేదు – బంధాలు అవసరార్థమే; కొందరు పరాన్నజీవులు...!!”

ఈ నాలుగు పంక్తులు ఆధునిక సమాజంలోని కొంతమంది వ్యక్తుల స్వార్థ స్వభావాన్ని అద్దంలా ప్రతిబింబిస్తాయి. బంధం అంటే బాధ్యత, ప్రేమ, ఆప్యాయత, పరస్పర సహకారం అనే విలువల సమాహారం. కానీ కొందరు అవసరం ఉన్నంతవరకే ఆ బంధాలను గుర్తించి, అవసరం తీరిన తర్వాత పరాయివారిలా ప్రవర్తిస్తారు. అటువంటి స్వార్థ సంబంధాలనే కవి “అవసరార్థ బంధాలు” అనే పదంతో గాఢంగా వ్యక్తీకరించారు.

సంస్కృతంలో “స్వార్థే ప్రవర్తతే లోకః” అనే సూక్తి ఉంది. అంటే, స్వార్థం కోసం మాత్రమే ప్రవర్తించే మనుషులు సమాజంలో ఉంటారనే అర్థం. జానపదంలో కూడా “పాలు ఉన్నంతవరకే పిల్లి ఇంటి చుట్టూ తిరుగుతుంది” అనే సామెత ఇదే భావాన్ని బలపరుస్తుంది. తమ శ్రమతో కాకుండా, ఇతరుల కష్టం మీద ఆధారపడి జీవిస్తూ, ఎలాంటి బాధ్యతను స్వీకరించకుండా లాభాలు మాత్రమే ఆశించే వారిని కవి “పరాన్నజీవులు” అనే పదంతో చురకలంటించారు.

నిజమైన బంధం అనేది అవసరంలో చేయి అందించేది; బాధ్యతను పంచుకునేది; కష్టకాలంలో నీడలా నిలిచేది. స్వార్థం మీద నిలిచిన అనుబంధం మాత్రం కాలగర్భంలో కలిసిపోతుంది. అందుకే ఈ చిన్న కవిత మనిషికి ఒక గొప్ప జీవన సందేశాన్ని అందిస్తుంది—బాధ్యతలేని బంధం బలహీనమైనది; కర్తవ్యబోధతో కూడిన బంధమే శాశ్వతమైనది. వ్యక్తిత్వాన్ని నిలబెట్టేది మాటలు కాదు, బాధ్యతను భుజాన వేసుకుని నడిచేది మనిషే అని


ఈ భావకవిత సున్నితంగా, కానీ పదునైన సామాజిక దృష్టితో తెలియజేస్తుంది.


*****

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

కబుర్లు కాకరకాయలు © 2008. Template Design By: SkinCorner