క్షణాలను పోగేసుకుంటూ
పరుగెత్తి పోతూనే వుంది కాలం
బంధాలను వదిలించుకుంటూ
యాంత్రికంగా మారిపోతున్నాడు మనిషి
అంతరిక్షానికి ఎగుతున్న విజ్ఞానాన్ని చూస్తూ
అదే పురోగతి అనుకుంటోంది మేధస్సు
మత్తులో తూగుతూ మాయాప్రపంచమే
మహా గొప్ప సంప్రదాయమనుకుంటోంది ఈనాటి యువత
క్రీడ ఏదైనా తనదే
పై చేయి అంటోంది ఆధిపత్యపు అభిజాత్యం
ఏ రాత ఎలా రాసినా
విధిరాత చేవ్రాలు చెరపలేమని తెలియక(తెలిపేవే ఈ అక్షరాలు)..!!
కొన్ని అరుదైన సంతోషాలు, జ్ఞాపకాలు, వెలకట్టలేని బహుమతులు జీవితంలో అనుకోకుండా దక్కుతాయి. అలా నాకు లభించిన కానుక మెున్న 5 ఫిబ్రవరి 2026.
ఆ అవకాశం నాకు కల్పించిన మా శిశు విద్యామందిరం, అవనిగడ్డ సీనియర్ శ్రీ సింహాద్రి రామలింగేశ్వరరావు గారికి హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతలు.
మేము చదువుకున్న పాఠశాల వార్షికోత్సవానికి నేనూ ఓ అతిథిగా వెళ్ళడం, రామలింగేశ్వరరావు గారు నాకు అరుదైన కానుకను ఇవ్వడం నా పూర్వజన్మ సుకృతం.
ఆమె చదువుకున్నప్పుడు.. ఆ స్కూల్ పేరు “శిశు విద్యా మందిరం, అవనిగడ్డ” లో 2 నుండి 6 వరకు అక్కడ చదివారు. ఇప్పుడు అదే స్కూల్ “విద్యా విహార్” గా రూపాంతరం చెందింది.
పేరు: మంజు యనమదల
చదువు: ఇంజనీరింగ్ ఎలక్ట్రానిక్స్ అండ్ కమ్యూనికేషన్స్.
అమ్మానాన్న : యనమదల సుబ్బారావు సామ్రాజ్యం గార్లు
అర్ధ భాగం: యార్లగడ్డ రాఘవేంద్ర రావు గారు
పిల్లలు: మౌర్యచంద్ర, శౌర్యచంద్ర
మెుదటిగా ఆహ్వానం సాహిత్య పత్రికలో కవిత ముద్రితమైంది.
2009లో ఏదో రాద్దామని “కబుర్లు కాకరకాయలు” బ్లాగ్ మెుదలుబెట్టాను అంటారు. అప్పటినుండి ఇప్పటి వరకు 2500 పోస్టులు రాశారు.. కవితలు, ఏక్ తారలు, ద్విపదలు, త్రిపదలు, రెక్కలు, వ్యాసాలు ఇలా కొన్ని సాహితీ ప్రక్రియల్లో ఆమె రాతలు కొనసాగుతున్నాయి..
మంజు యనమదల గారి ముద్రిత రచనలు
అక్షరాల సాక్షిగా..నేను ఓడిపోలేదు (కవిత్వం)
సడిచేయని (అ)ముద్రితాక్షరాలు ( మంజు మనసు ముచ్చట్లు)
చెదరని శి(థి)లాక్షరాలు ( కవిత్వం)
గుప్పెడు గుండె సవ్వడులు (జంట కవిత్వం) (మంజు వాణి)
5. అంతర్లోచనాలు ( మంజు మనసు ముచ్చట్లు)
6. ఏ’కాంతా’క్షరాలు ( ఏక్ తారలు)
7. అక్షర స(వి)న్యాసం (కవిత్వం)
8. కాలం వెంబడి కలం..అక్షరాలతో అనుబంధం (స్వగతం)
9. అక్షర విహంగాలు (రెక్కలు)
10. రాతిరి చుక్కలు..అక్షరాంగనల ఆంతర్యాలు (రెక్కలు) ( మంజు వాణి విజయ)
11. మూల్యాంకనం (కవిత్వం)
12. అవ్యక్తం(వ్యాసాలు)
13. అక్షరాలతో అనుబంధాలు(యనమదల వారి వంశవృక్షం)
14. జీవన మంజూష ( నవ మల్లెతీగలో ముద్రితమైన వ్యాసాలు )
15. గాలివాటం(రెక్కలు)
ఆమె రాతలకు మెచ్చి ప్రైడ్ ఎడ్యుకేషనల్ సొసైటీ వారు “కావ్యశ్రీ” పురస్కారాన్ని,
సుధీక్షణ్ ఫౌండేషన్ వారు “ఉత్తమ కవయిత్రి” పురస్కారం,” గిడుగు పురస్కారం” అంతర్లోచనాలు పుస్తకానికి,
“విశిష్ట పురస్కారం” కవితాలయం నుండి,
లివ్ అండ్ లెట్ లైవ్ ఫౌండేషన్ వారు “ఐడియల్ఉమన్ అవార్డ్ 2021” కి గాను అందించారు. ఆంధ్రాఆర్ట్స్ అకాడమీ మరికొన్ని సంస్థలు సంయుక్తంగా అందించిన “ 2021 ఉగాది పురస్కారం”, శ్రీశ్రీ కళాపీఠం వారి జాతీయ ప్రతిభా పురస్కారం తెలుగు తేజం, నారీరత్న(ఉమెన్ ఆఫ్ ఎక్స్లెన్స్ అవార్డ్ 2024), మరెన్నో ఆత్మీయ సత్కారాలు లభించాయి.. మల్లెతీగ సాహిత్య మాస పత్రికలో జీవన 'మంజూ'షకాలం, గోదావరి వార్తా పత్రికలో బోలెడు పుస్తక సమీక్షలు, మనం, ఆంధ్రప్రభ, గో తెలుగు డాట్ కాం, ఆంధ్రా ప్రవాసి, రవళి, తెలుగు సంస్కృతి విశాఖ, ఇంకా మరెన్నో అంతర్జాల పత్రికలలో రచనలు ప్రచురితం.
క్రిందటేడాది ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వ “ఉగాది పురస్కారం” లభించింది.
23 జనవరి 2008న స్థాపించిన “ఉప్పల రాజ్యలక్ష్మి చారిటబుల్ ట్రస్ట్” ద్వారా ఎందరో పేద విద్యార్థులకు చేయూతను అందిస్తున్నారు.
ఇది మంజు యనమదల గారి రచనా ప్రస్థానం.
మంజు యనమదల గారికి అభినందనలు శుభాకాంక్షలు అందిద్దాం..
అవసరానికి మించినది ఏది వున్నా, ఎంత వున్నా మనిషికి దాని విలువ తెలియదు. తృప్తికి సరైన అర్థం తెలియని మనలో చాలామంది ఎంత వున్నా, ఎన్ని వున్నా ఇంకా ఏదో కావాలని ప్రాకులాడుతూనే వుంటారు. ఈ పరుగు, గమ్యం మనకు తెలియకుండా సాగిపోతూనే వుంటుంది. జీవితంలో అలసిపోతున్నా తప్పని పయనమంటూ పరుగులు పెడుతూనే వుంటారు. మనమెంత ప్రాకులాడినా మనకు దక్కాల్సినదే దక్కుతుంది అన్న ఆలోచన అస్సలు రాదు. ఏదైనా మనకెంత ప్రాప్తమో అంతే లభిస్తుంది. ఈ చిన్న లాజిక్ మర్చిపోయి మనమూ ప్రశాంతంగా వుండము, మనతో వున్నవారిని ప్రశాంతంగా వుండనీయము.
తన చుట్టూ ఎందరున్నా ఎవరూ లేని ఏకాకులు కొందరు. ఎన్ని వున్నా ఏమీ లేని నిరుపేదలు మరికొందరు. తత్వం బోధపడని వారు తాత్వికులమని చెప్పుకుంటారు. అన్నీ తెలిసినవారు ఏమి తెలియని నిరాడంబరులుగా జీవిస్తుంటారు. వీరు ప్రపంచానికి పిచ్చివాళ్లుగా కనబడుతుంటారు. విలువ అనేది మన వెనుకనున్న ఆస్తిని బట్టో, లేదా మనకున్న అధికారాన్ని బట్టో రాదు. మన నడవడి, నడతను బట్టి నిర్ణయం జరుగుతుంది. మన స్థితిగతులు మన స్థాయిని ఈ సమాజంలో పెంచవచ్చు. కాని మనమేంటన్నది మన మానసిక స్థితిని బట్టి తెలుస్తుంది. మన ఊపిరి మరికొందరికి ఊతమవ్వాలి కాని ఉసులు తీయకూడదు.
మన మాటలు, చేతల ప్రభావంతో మన స్థాయిని చూపించుకోవాలని అనుకోవడం సమంజసం కాదు. సమాజంలో మన స్థితి చాలామంది కన్నా మెరుగుగా వుండొచ్చు కాని ఆ స్థాయిని వున్నతంగా చూపించుకోవడం కన్నా నలుగురికి సాయం చేయడంలో శ్రద్ధ పెడితే మన మానవత్వం బయటబడుతుంది. అందరు ఒకే స్థాయిలో గొప్పవారుగా మనలేరు. ఎవరి మేధస్సు వారిది. ఈ సమాజంలో “స్టేటస్” దే ప్రధాన పాత్రగా నడుస్తోందిప్పుడు. జీవిత పరమపద సోపానంలో గెలుపోటములు శాశ్వతం కాదు. అందరికి ఈ విషయం తెలిసినా, తెలియనట్లే మనం నటిస్తూ, బంధాలను, బంధుత్వాలను మన అవసరాలకు వినియోగించుకుంటూ సగటు మనిషిగానే ఈ సమాజంలో బతికేస్తున్నాం.
మనం బావుండడానికి మన అతి తెలివిని ఉపయోగిస్తూ, బాగా తెలివిగలవారిమని పొంగిపోతుంటాం. కాలం కలిసి వస్తే ఏదో సామెత చెప్పినట్టుగా మన మేధావితనమని విర్రవీగుతాం. అందరికి అవకాశాలు వాటంతట అవి రావు. కొందరు మాత్రమే అవకాశాలని సృష్టించి చరిత్రలో నిలిచిపోతారు. అవకాశవాదులు కొన్నాళ్ళు మాత్రమే హవా కొనసాగిస్తారు. ఆశావహులు అవకాశాల కోసం ఎదురుచూస్తూనే వుంటారు. నిరాశావాదులు నిరాశ్రయులుగా మిగిలిపోతారు. ఈ రెప్పపాటు జీవితానికి ఎన్నెన్ని రూపాలో మనలోనే. శాశ్వతానికి, అశాశ్వతానికి అక్షరమే తేడా. మనిషి జీవితానికి కూడా చివరి మజిలీలో మిగిలేది ఏమిటన్నది అందరికి అవగతమే. ఆస్తులు, అంతస్తులు ఏవీ వెంట రావు. మనం చేసే మంచి, చెడు మాత్రమే మన తరువాతి తరాలకు మనమిచ్చే విలువైన సంపద..!
Template by:
