3. ఆకాశంలో చుక్కలు
చూపడం సులువే
లెక్కలేయడమే
బహు కష్టం
నీటి మీది
రాతలు...!!
రెక్కకు మంత్రిప్రగడ మార్కండేయ ులు గారి కథ..!!
నీటి మీది రాతలు..!!
ఎన్నికల్లో గెలిచిన తర్వాత రఘు ఇచ్చిన హామీలు ఒక్కొక్కటిగా మరుగున పడిపోయాయి.
సమావేశాలు మాత్రం జరుగుతూనే ఉన్నాయి.
ప్రతి సమావేశంలో కొత్త మాట.
“త్వరలో డ్రైనేజీ పనులు మొదలవుతాయి…”
“త్వరలో వీధి దీపాలు మారుస్తాం…”
“త్వరలో పాఠశాల దగ్గర రోడ్డు వేస్తాం…”
ఆ “త్వరలో” కాలనీ ప్రజలకు ఒక అలవాటైన పదంగా మారిపోయింది.
రమణ మాత్రం నిశ్శబ్దంగా చూస్తూనే ఉన్నాడు.
ఒకరోజు అతను రఘును అడిగాడు—
“డ్రైనేజీ ఫైల్ ఏం అయింది?”
“అధికారుల దగ్గర ఉంది.”
“మళ్లీ కలిశారా?”
“చూస్తున్నాను రమణా.”
రమణ ఇంకేమీ మాట్లాడలేదు.
కానీ ఆ రాత్రి అతని మనసులో ఒక అసహనం మొదలైంది.
“రఘు మాట నిలబెట్టుకోవడం అతని బాధ్యత. కానీ ఆ మాటల మీద నమ్మకం పెట్టుకున్న ప్రజల పరిస్థితి మాత్రం మనందరి బాధ్యత.”
కొన్ని రోజుల తర్వాత భారీ వర్షం పడింది.
కాలనీలోని దిగువ ప్రాంతం మొత్తం నీటితో నిండిపోయింది.
అక్కడ చిన్న ఇంట్లో ఉండే పదేళ్ల బాలుడు ఆదిత్యకు తీవ్రమైన జ్వరం వచ్చింది.
తల్లి భయంతో రమణకు ఫోన్ చేసింది.
“అన్నయ్యా… పిల్లాడికి జ్వరం చాలా ఎక్కువగా ఉంది. ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లాలి. కానీ ఇంటి ముందు నీళ్లు నిలిచిపోయాయి. బయటకు రావడం కుదరడం లేదు.”
రమణ వెంటనే బయలుదేరాడు.
అతని వెంట మరో ఇద్దరు యువకులు వచ్చారు.
నీటిలో నడుచుకుంటూ వారు ఆ బాలుడిని బయటకు తీసుకొచ్చారు.
ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లేసరికి డాక్టర్ అన్నాడు—
“ఇంకొంచెం ఆలస్యం అయితే ప్రమాదం జరిగేది.”
ఆ మాట రమణ గుండెల్లో మిగిలిపోయింది.
అతనికి కోపం వచ్చింది.
డ్రైనేజీ సమస్య నెలలుగా పరిష్కారం కాకపోవడానికి కారణం నిర్లక్ష్యమే.
అయితే మరుసటి రోజు రఘును కలిసినప్పుడు కోపంగా మాట్లాడలేదు.
“నిన్న ఒక పిల్లవాడిని ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లాం. డ్రైనేజీ సరిగ్గా ఉండి ఉంటే ఆ పరిస్థితి వచ్చేది కాదు.”
రఘు తలదించుకున్నాడు.
“నాకు తెలుసు.”
“తెలుసుకోవడం సరిపోదు రఘూ.”
ఆ మాట అతనికి మొదటిసారి గట్టిగా తగిలింది.
అయినా రఘు వెంటనే మారలేదు.
కొన్ని రోజులకు అతను కాలనీ సమస్యలపై మరో సమావేశం పెట్టాడు.
మళ్లీ అదే హామీలు.
అప్పుడు వెనుక నుంచి ఒక చిన్న బాలుడి తల్లి లేచి నిలబడింది.
“సార్… మీరు ఎన్నికల ముందు మా వీధిలో డ్రైనేజీ చేస్తానన్నారు. నా కొడుకు నిన్న జ్వరంతో ఆసుపత్రిలో చేరాడు. వర్షపు నీటిలో తీసుకెళ్లాల్సి వచ్చింది.”
రఘు ఒక్కసారిగా ఆమెవైపు చూశాడు.
ఆమె చేతిలో ఆసుపత్రి బిల్లు ఉంది.
“మీరు చెప్పిన మాట నమ్మి మేము ఓటు వేశాం. మాకు రాజకీయాలు తెలియవు సార్. మా పిల్లలు సురక్షితంగా ఉండాలని మాత్రమే కోరుకున్నాం.”
ఆమె మాట ముగిసేలోపే రఘు చేతిలోని మైక్ వణికింది.
ఆ క్షణంలో అతనికి తన ఎన్నికల రోజు గుర్తొచ్చింది.
వేదికపై నిలబడి చప్పట్లు అందుకున్నాడు.
ప్రజలు తనను నమ్మారు.
కానీ ఆ నమ్మకానికి తాను ఏం తిరిగి ఇచ్చాడు?
చప్పట్లను స్వీకరించాడు. బాధ్యతను మాత్రం స్వీకరించలేదు.
అతను మైక్ను కింద పెట్టాడు.
“ఆ బిల్లు నాకు ఇవ్వండి,” అన్నాడు.
ఆమె ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
“ఎందుకు సార్?”
“మీ కొడుకు చికిత్సకు ఎంత ఖర్చయిందో నేను తెలుసుకోవాలి.”
ఆమె కాసేపు ఆగి బిల్లు ఇచ్చింది.
రఘు దాన్ని చేతిలో పట్టుకుని కొంతసేపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
ఆ బిల్లు అతనికి కాగితం కాదు.
తన మాటల ధరలా అనిపించింది.
ఆ సాయంత్రం రఘు ఒంటరిగా రమణ ఇంటికి వెళ్లాడు.
“రమణా…”
“చెప్పు.”
“నువ్వు నన్ను మొదటి రోజే హెచ్చరించావు.”
రమణ మౌనంగా ఉన్నాడు.
“నేను అప్పుడు గెలుపు గురించి మాత్రమే ఆలోచించాను. ప్రజలు నా మాటలు గుర్తుపెట్టుకుంటారని అనుకున్నాను. కానీ ఇప్పుడు అర్థమైంది… వాళ్లు మాటలను కాదు, తమ జీవితాల్లో వచ్చిన మార్పును గుర్తుపెట్టుకుంటారు.”
రమణ ఏమీ అనలేదు.
రఘు కొనసాగించాడు—
“నిన్న ఆ పిల్లవాడి తల్లి చేతిలో ఉన్న ఆసుపత్రి బిల్లు చూసినప్పుడు… నా ప్రసంగాలన్నీ నీటి మీద రాసిన అక్షరాల్లా అనిపించాయి.”
“అయితే?”
“ఇక నుంచి నా మాటలకు సాక్ష్యం నా పోస్టర్లు కాదు. పని.”
రమణ అతని వైపు చూశాడు.
“అది మొదలుపెట్టడానికి ఎప్పుడు?”
రఘు క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు.
“ఇప్పుడే.”
మరుసటి ఉదయం రఘు, రమణ ఇద్దరూ మున్సిపల్ కార్యాలయానికి వెళ్లారు.
ఈసారి రఘు ఫిర్యాదు చేయడానికి మాత్రమే వెళ్లలేదు.
ఫైల్ ఎక్కడ ఆగిందో తెలుసుకున్నాడు.
అధికారులను కలిశాడు.
పనికి అవసరమైన అంచనాలు తెప్పించాడు.
కాలనీ ప్రజలను సమావేశపరిచాడు.
కొన్ని రోజుల్లో డ్రైనేజీ పని మొదలైంది.
ఆ తర్వాత పాఠశాల ముందు రోడ్డు.
తర్వాత వీధి దీపాలు.
రఘు ప్రతి పనికి ఫోటోలు తీసుకుని ప్రచారం చేయాలని అనుకున్నప్పుడు, రమణ నవ్వుతూ అన్నాడు—
“పని అయిపోయిన తర్వాత ఫోటో తీసుకోవచ్చు. కానీ పని కంటే ఫోటో పెద్దది కాకూడదు.”
రఘు కూడా నవ్వాడు.
“అది నాకు ఇప్పుడు అర్థమైంది.”
కొన్ని నెలల తర్వాత అదే కాలనీ చాలా మారిపోయింది.
ఒక సాయంత్రం రమణ తన కొడుకుతో కలిసి నడుస్తున్నాడు.
ఆకాశంలో నక్షత్రాలు ఒక్కొక్కటిగా వెలుగుతున్నాయి.
కొడుకు అడిగాడు—
“నాన్నా… ఇన్ని చుక్కలన్నీ లెక్కపెట్టగలమా?”
రమణ ఆకాశం వైపు చూసి నవ్వాడు.
“అన్ని లెక్కపెట్టడం కష్టం నాన్నా.”
“మరి ఏం చేయాలి?”
రమణ కొద్దిసేపు ఆలోచించి అన్నాడు—
“ఆకాశంలోని చుక్కలన్నీ లెక్కపెట్టలేకపోయినా పర్వాలేదు. మనం వెలిగించిన ఒక్క చిన్న దీపం ఇంకొకరి చీకటిని తగ్గించిందా లేదా చూడాలి.”
అదే సమయంలో ఎదురుగా రఘు వస్తున్నాడు.
అతని చేతిలో ఫైళ్లు ఉన్నాయి.
రమణను చూసి,
“రేపు ఉదయం ఎనిమిదికి రా. వృద్ధుల సహాయక బృందం మొదలుపెడదాం,” అన్నాడు.
రమణ తల ఊపాడు.
ఇద్దరూ ముందుకు నడిచారు.
ఆకాశంలో చుక్కలు ఎన్ని ఉన్నాయో ఎవరికీ తెలియదు.
కానీ ఆ రోజు నుంచి ఆ కాలనీలో చూపించిన మాటల కంటే కనిపించిన పనులే ఎక్కువయ్యాయి.
