20, సెప్టెంబర్ 2021, సోమవారం

కాలం వెంబడి కలం...72


      ఓ పది నెలలు దినేష్ దగ్గర అన్ లైన్ లో నైట్ షిప్ట్ వర్క్ చేసాను. మా అమెరికా జనాలకి కొందరికి ఫోన్ చేసినా పెద్దగా ఎవరు రెస్పాండ్ కాలేదు. ఏదో మెామాటానికి మాట్లాడినట్టు మాట్లాడారు తప్పించి ఆప్యాయంగా మాట్లాడలేదు. వాళ్ళకు మనతో అవసరం తీరిపోయింది కదా, అదన్న మాట సంగతి.మనల్ని కావాలనుకునే వాళ్ళను మనమూ కావాలనుకుంటే సరని నేను పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. కనీసం ఆరోగ్యం బాలేదని తెలిసినప్పుడు కూడా ఓ మాట మాట్లాడే తీరిక లేనంత బిజీ పాపం వాళ్ళందరు. అప్పట్లోలా ఫోన్ కి ఖర్చు కూడా కాదు. అయినా ఓ మాట కూడా బరువైపోయింది చాలామందికి. కనీసం వాళ్ళు ఈరోజు అమెరికాలో సిటిజన్స్ గా, గ్రీన్ కార్డ్ హోల్డర్స్ గా ఉన్నారంటే, దానికి కారణమైన వారు కష్టంలోనే ఉంటే, పలకరించేంత సమయం లేని బతుకులైపోయాయి మరి. మనిషి సహజ లక్షణం ఇదేనని మరోమారు తెలిసింది.
            ఏదో మాటల్లో పుస్తకం వేయాలని అంటే మా వేంకటేశ్వరరావు బాబాయి, అమ్మాయి నేను వేయిస్తాను, ఆపనేంటో చూడు అని అన్నారు. అప్పటికే బాబాయి ఇంట్లో అవసరమని అడిగితే 35 వేలు ఇచ్చారు. తర్వాత ఓ 10 వేలు ఆయనకు ఇచ్చేసాను. శ్రీ శ్రీ ప్రింటర్స్ లో కనుక్కోమని అభి చెప్తే, అక్కడ అడిగితే 40, 42 వేల వరకు అవుతుందని చెప్పారు. జ్యోతి వలభోజు గారిని అడిగినా అలాగే చెప్పారు. ఆర్ వి ఎస్ ఎస్ శ్రీనివాస్ గారికి చెప్తే మల్లెతీగ కలిమిశ్రీ గారి నెంబర్ ఇచ్చి మాట్లాడమని చెప్పారు. ఫోన్ చేసి మాట్లాడితే 35 వేలని చెప్పారు. ఓ రోజు నేను, మా బేబి వెళ్లి 10వేలు ఇచ్చి వచ్చాము. అప్పటి నుండి ఇప్పటి వరకు కలిమిశ్రీ గారి కుటుంబంతో సత్ సంబంధమే. తర్వాత నాకు చిన్న ఆపరేషన్ జరిగింది. రానురానూ హెల్త్ ప్రోబ్లమ్స్ బాగా ఎక్కువైయ్యాయి. ఆ సమయంలోనే విజయనగరం ఫ్రెండ్ శ్రీను, తన వైఫ్ చూడటానికి అనుకోకుండా వచ్చి ఓ రెండు రోజులుండి వెళ్ళారు. అప్పటికింకా పుస్తకాలు రాలేదు. 
         అప్పటికే అంతర్వేదిలో మరోసారి కవి సమ్మేళనం రికార్డ్ కోసం జరిపించడానికి ఏర్పాట్లు అన్ని చేసారు కత్తిమండ ప్రతాప్ గారు. నా పుస్తకం కూడా అక్కడే ఆవిష్కరణ చేద్దామని అనుకున్నాము. నేను, వనజ గారు ఆ రోజు వెళదామని ప్లాన్ చేసుకున్నాము. ఆ ఫంక్షన్ కోసం దాచిన డబ్బులు అంతకు ముందు నా కజిన్ లక్ష్మి అడిగితే ఇచ్చాను. కాకపోతే ఫలానా టైమ్ కి కావాలని చెప్పి ఇచ్చాను. వెళ్ళే సమయానికి డబ్బులు ఇవ్వలేదు, వనజ గారు ఏదో ఇబ్బంది వచ్చి ప్రయాణం మానుకున్నారు. ముందు రోజు సాయంత్రం చెప్పారు తనకు వీలు కాదని. నేనూ ఇక డ్రాప్ అయిపోయాను, ఎలా జరగాలనుంటే అలా జరుగుతుందని. ఈయన తీసుకువెళతానన్నాడు కాని నేనే వద్దని మానేసాను. 
       మెుత్తానికి అలా ఇలా అని పుస్తకం ఆవిష్కరణ చాలా గ్రాండ్ గా జరిపించడానికి ముహూర్తం కుదిరింది. అప్పటికే పిల్లల పంచెల ఫంక్షన్ ఆపేసిన ఎఫెక్ట్ నా మీద ఉంది కదా. అందుకే నేనుగా ఎవరికి ఎక్కువగా చెప్పలేదు. బోలెడు మంది పుస్తకానికి తమ సందేశాన్ని అడిగిన వెంటనే రాశారు. ఈయన మా ఊరి వారందరికి చెప్పాడు. నేను మా రెండు కుటుంబాల వరకు చెప్పాను. మా పెద్దాడపడుచుకి చెప్పనన్నాను. అప్పటి వరకు దేనికి వదిలిపెట్టకుండా పిలిచినా రాలేదు. ఆవిడ, ఆవిడ అనుయాయలు నన్ను వేటికి పిలవలేదు. ఇదే ఆఖరుసారి పిలువు. రాకపోతే ఇంకెప్పుడూ నిన్ను పిలవమని అడగము అని అమ్మ, రాఘవేంద్ర అంటే, సరేనని ఫోన్ చేసి భార్యాభర్తలు ఇద్దరికి చెప్పాను. షరా మామూలే రాలేదు వారిద్దరు. 
               హోటల్ మినర్వా గ్రాండ్ లో మెుదటి పుస్తక ఆవిష్కరణ చాలా బాగా జరిగింది. పుస్తకం పేరు " అక్షరాల సాక్షిగా..నేను ఓడిపోలేదు. " నా ఇంజనీరింగ్ క్లాస్మేట్, తమ్ముడు రఘు, మా సీనియర్ దావులూరి శ్రీనివాస్ గారు రావడం చాలా సంతోషమనిపించింది. ముఖపుస్తక నేస్తాలు బోలెడు మంది తమ ఇంటి కార్యక్రమమే అన్నంత బాధ్యతగా వచ్చారు. నా చిన్నప్పటి శిశువిద్యామందిరం నేస్తాలు సాయి, నిర్మల, శ్రీలక్ష్మి కూడా వచ్చారు. మా అక్క కొడుకు సత్యకృష్ణ తీసిన వీడియెా, ఉమిత్ తీసిన ఫోటోలతో ఫంక్షన్ బాగా జరిగింది. అప్పటి నుండి కొన్ని పరిచయాలు ఆత్మీయంగా మారి, జీవితంలో ఓ భాగంగా నిలిచిపోయాయి ఇప్పటికి. 

" మనం ఎలా పథకం వేసినా ఏది ఎలా జరగాలని రాసిపెట్టి ఉంటే అలాగే జరుగుతుంది. దీనిలో ఏ మార్పు ఉండదు. "

వచ్చే వారం మరిన్ని కబుర్లతో ..

          

13, సెప్టెంబర్ 2021, సోమవారం

కాలం వెంబడి కలం..71


          బ్లాగులో రాయడం మెుదలు పెట్టిన తర్వాత చిన్న చిన్న వాటికి కూడా అందరు చక్కగా ప్రోత్సహించేవారు. బ్లాగును కాస్త ముస్తాబు చేయడంలో జ్యోతి వలభోజు గారు, మా AMSOL పిల్లలు శరత్, చంద్రశేఖర్ మరి కొంతమంది హెల్ప్ చేసారు. మేరాజ్ ఫాతిమా అక్క, వనజ గారు, జలతారు వెన్నెల, మెహదీ ఆలీ గారు, మాలా గారు, శివ, అశోక్ పాపాయి, సత్య నీలహంస ఇంకా చాలామంది పరిచయమయ్యారు. అశోక్ దుబాయ్ లో పని చేసేవాడనుకుంటా. ఇండియా వచ్చినప్పుడు హైదరాబాదులో కలిసి, నాకు మేకప్ కిట్, పెన్ డ్రైవ్ ఇచ్చాడు. శివ ఇంటికి వచ్చేవాడు. తన టాబ్ పిల్లలకు ఇచ్చాడు. అక్కా అని పలకరిస్తుంటాడు ఇప్పటికి. బ్లాగు పరిచయాలన్నీ మంచి జ్ఞాపకాలే. నా చిన్నప్పటి నేస్తం నా రాతలు బ్లాగులో చదువుతూ, కామెంట్లు పెడుతూ ప్రోత్సహించేవాడు. ఎప్పుడోకసారి నేనే పుస్తకం వేయించేస్తా అని, పుస్తకానికి పేరు కూడా సెలక్ట్ చేసేసాడు అప్పట్లోనే. 
       బ్లాగుల నేస్తాలందరు ముఖపుస్తకంలోనూ ఉండేవారు. ముఖపుస్తకానికి నా ఇంజనీరింగ్ నేస్తాల కోసం రావడం జరిగింది. మెుదట్లో పోస్ట్ లు ఏమి పెట్టేదాన్ని కాదు. బ్లాగుల్లో స్నేహితులైన ఆర్ వి ఎస్ ఎస్ శ్రీనివాస్ గారు బ్లాగులో రాసేవి ఇక్కడ గ్రూప్ లలో కూడా పోస్ట్ చేయండి అని చెప్పారు. అలా మెల్లగా ముఖపుస్తకంలో రాతలు అలవాటయ్యాయి. చాలామంది పెద్దలతో నా స్నేహం ముందుగా తగవుతోనే మెుదలైంది. 
        మన తెలుగు మన సంస్కృతి గ్రూప్ లో వారం వారం నిర్వహించే చిత్ర కవితకు ఓ న్యాయ నిర్ణేతగా, కో అడ్మిన్ గా ఉండేదాన్ని. మీగడ త్రినాథ్ గారు మెుదటగా నాకు కో అడ్మిన్ బాధ్యతను అప్పగించారు, నాకు ఏమీ తెలియదని చెప్పినా వినకుండా. కత్తిమండ ప్రతాప్ గారు, సబ్బాని లక్ష్మీనారాయణ గారు గౌరవ న్యాయమూర్తులుగా వ్యవహరించేవారు. మనసంతా నువ్వే, కోకిల గీతం గ్రూపులకు కూడా కో అడ్మిన్ గా ఉండేదాన్ని. అప్పట్లో ఓ 7, 8 గ్రూపులుండేవి కవితలకు. రావి సురేష్ గారిది ఉత్తరాలకు ఓ గ్రూప్ ఉండేది. ప్రశాంత్ ఏక్ తార గ్రూప్ లో జాయిన్ చేసాడు. తర్వాత తర్వాత ద్విపదలు, త్రిపదలు, రెక్కలు, వంటలు ఇలా చాలా గ్రూప్ లలో ఉన్నాను ఇప్పటికి. ఏక్ తారలు పద్మా శ్రీరాం గారు నేర్పించారు. 
            ముఖపుస్తకంలో పరిచయమైన కొండ్రెడ్డి వెంకటేశ్వర రెడ్డి అంకుల్ ని మెుదట్లో బాగా సతాయించాను. నా పోస్ట్ కి అంకుల్ కామెంట్ పెడితే సమాధానమిచ్చాను. అంకుల్ ఫోన్ నెంబర్ అడిగితే ఇవ్వకుండా 4, 5 రోజులు సతాయించి ఇచ్చాను. అప్పుడు అంకుల్, ఆంటీ అమెరికాలో ఉన్నారు. అక్కడి నుండి ఫోన్ చేసి మాట్లాడారు. ఆ మాటల్లో తెలిసిన విషయమేమిటంటే అంకుల్ మా నాన్నకు మచిలీపట్నంలో హిందూ కాలేజ్ లో క్లాస్మేట్. అప్పటి నుండి అంకుల్ అనేవారు. అమ్మాయ్ మంజూ నీ కవితల పుస్తకం అచ్చులో రావాలి అని. నేనెప్పుడూ నా రాతలు పుస్తకాలుగా రావాలని కాని, పత్రికల్లో రావాలని కాని అనుకోలేదు. సాహితీసేవ ముఖాముఖిలో పరిచయమైన ఎమ్ ఎన్ ఆర్ గుప్త గారు కూడా పుస్తకం వేయండి అని అంటూనే ఉండేవారు. 
    అసలు నా రాతల గురించి చాలా సంవత్సరాలు ఇంట్లోవాళ్ళకు తెలియదు. ఇంట్లో లాప్ టాప్ లేనప్పుడు కూడా, ఇంట్లో పనయ్యాక మధ్యాహ్నం అప్పుడు నెట్ సెంటర్ కి ఓ గంట వెళ్ళి గబగబా రాసి, పోస్ట్ పెట్టేసేదాన్ని. తర్వాత తర్వాత ఇంట్లోనే రాయడమైనా, ఎందుకా రాతలు? కాసేపు పడుకోరాదా! అని అమ్మ అనేది. అప్పట్లో అనుకూల పరిస్థితుల్లో రాసిన రాతలు చాలా తక్కువ. బ్రెయిన్ డెడ్ అయి, మామూలుగా అయిన తర్వాత, గోపాళం శివన్నారాయణ గారు చెప్పిన మాట..." అమెకు ఎలా సంతోషంగా ఉంటే అలా ఉండనివ్వండని. " అప్పటి నుండి అందరికి కాస్త తెలుసు నా రాతల గురించి. 

           " అనుకున్నామని జరగవు అన్ని. అనుకోలేదని ఆగవు కొన్ని. " ఇది నిజంగా నిజం. 

వచ్చే వారం మరిన్ని కబుర్లతో.... 
              

6, సెప్టెంబర్ 2021, సోమవారం

కాలం వెంబడి కలం..70


    బయటికి బావుందని ఇల్లు మారాం కాని, ఈ ఇంటికి వచ్చిన దగ్గర నుండి ఇబ్బందులు బాగా ఎక్కువైయ్యాయి. పాతింట్లో ఉండగా డబ్బులకు అస్సలు ఇబ్బంది పడలేదు ఎప్పుడూ. ఈ ఇంటికి వచ్చాక 50 రూపాయలకు కూడా ఇబ్బంది పడినవరోజులున్నాయి. ఆరోగ్యం కూడా చాలా పాడయ్యింది. మానసిక ప్రశాంతత లేదు. చాలామంది ఇల్లు మారమని చెప్పినా కూడా నేను వినలేదు. మా పిన్ని వాళ్ళు వాళ్ళబ్బాయి పెళ్లిలో పిల్లలకు బట్టలిస్తామంటే, ఈయన అప్పుడేం అనకుండా తర్వాత వద్దంటే, మా ఇంట్లోనే చేద్దామని అన్ని రడీ చేసుకుని, అందరికి చెప్పిన తర్వాత,  ఈయన పిల్లలకు పంచలు కట్టబెట్టనీయకుండా గొడవ పెట్టుకుని, అది జరగనివ్వలేదు. అప్పటి నుండి అది బుర్రలో బాగా ఉండిపోయిందనుకుంటా. తర్వాత కొన్ని నెలలకి నాకు ఫిట్స్ వచ్చి, ఓ 20 నిమిషాలు బ్రెయిన్ డెడ్ అయ్యింది. తర్వాత ఓ మూడు గంటలు మెలకువలోనే ఉన్నా జరిగినదేది నాకు తెలియదు. మా చెల్లెళ్ళు స్రవంతి, శిరీషలే జాగ్రత్తగా చూసుకున్నారు ఆ టైంలో. పిల్లలు, నేనే ఉన్నామప్పుడు. శౌర్య ఇంట్లోనే ఉన్నాడు ఆ టైమ్ లో. వాడే అందరిని పిలిచాడట. అప్పటి నుండి కాస్త మతిమరుపు కూడా వచ్చేసింది. అప్పటి నుండి ఓ మూడేళ్ళు విజయవాడ గోపాళం శివన్నారాయణ గారి దగ్గర మందులు వాడటం, మధ్యలో బాగా జుట్టంతా ఊడిపోయి, మనిషిని కూడా సన్నబడిపోవడంతో విజయ హాస్పిటల్ లో రమణారెడ్డి గారి దగ్గర చూపించడం, ANA టెస్ట్ పాజిటివ్ రావడం ఇవన్నీ జరిగిపోయాయి. 
       అప్పుడే మళ్ళీ జాబ్ లో జాయినవడం కాకతాళీయంగా జరిగింది. అప్పటికే మన రాతలు బ్లాగు నుండి ముఖపుస్తకానికి విస్తరించడం, సాహితీసేవ గ్రూప్ మీట్ అంతర్వేదిలో జరిగితే దానికి కంచర్ల సుబ్బానాయుడు గారు ఆహ్వానించడం, కవితల పోటిలో నేను ఓ న్యాయనిర్ణేతగా ఉండటం జరిగింది. మన తెలుగు మన సంస్కృతి, మనసంతా నువ్వే గ్రూపులకు నేనూ ఓ అడ్మిన్ గా చేయడం జరుగుతోంది అప్పటికే. నా పుట్టినరోజుకి అందరి శుభాకాంక్షలతో పాటుగా దినేష్ కూడా చెప్పడం, తర్వాత పలకరింపుల కబుర్లలో నాకు జాబ్ కావాలంటే, తను ఇస్తాననడం అనుకోకుండా జరిగిపోయింది. అది నైట్ షిప్ట్. సాహితీసేవ గ్రూప్ లో ముఖాముఖి కార్యక్రమం నిర్వహించడం, దానికి మంచి పేరు రావడం కూడా జరిగింది. సాహితీసేవ గ్రూప్ లో తెలుగు సాహితీ ముచ్చట్లు పేరుతో ఓ శీర్షిక నిర్వహణ బాధ్యత నాపై పెట్టారు. దగ్గర దగ్గర 40 వారాల పాటు ఆ శీర్షిక కొనసాగింది. 
              విశ్వభారతిలో పని చేసే టీచర్ వాసవి గారు వేరే ఇంటికి మారిపోయారు. కొత్తగా వేరేేవాళ్ళు వచ్చారు పిల్లల చదువు కోసం. ఈవిడ వచ్చినప్పటి నుండి తేడానే. అన్నింటికి వాదులాట పెట్టుకునేది. ఇంటావిడకు కూడా మా మీద చాడీలు చెప్పడంతో, చెప్పుడు మాటలు బావుంటాయి కదా. ఆవిడ ఏదేదో మాట్లాడితే నేనూ ఊరుకోలేదు. నాకు బాలేనప్పుడు కూడా అందరు ఇంటి గురించి అంటే కూడా ఏమెా ఇల్లు బావుండబట్టే బతికానేమెా అని కూడా అన్నాను. అప్పటి నుండి ఇంటివాళ్ళు చాలా తేడాగా ప్రవర్తించేవారు. చాలా ఇబ్బంది పెట్టారు. అప్పటి వరకు మనం చేసినదంతా ఏదో వాళ్ళకి బాకీ ఉండి చేసినట్టుగా ఫీల్ అయ్యారు. నాకసలు వీళ్ళ గురించి తల్చుకోవడం కూడా ఇష్టం లేదు. నేను చాలా చోట్ల ఉన్నాను కాని ఇలాంటి వారిని మాత్రం ఎక్కడా చూడలేదు. అమెరికాలో కాలే దంపతులతోనూ, ఇక్కడ  వీళ్ళతోనూ అన్నమాట. ఇంతకీ ఇంటివారి పేరు చెప్పలేదు కదూ... స్కూటర్ (కొల్లి) పూర్ణ గారు. 

" మనిషికి సొమ్ము ఉండగానే సరిపోదు. వ్యక్తిత్వం ఉంటేనే మనిషికి గౌరవం వస్తుంది. రేపు మెాయడానికి నలుగురు వస్తారు. "

వచ్చే వారం మరిన్ని కబుర్లతో....

5, సెప్టెంబర్ 2021, ఆదివారం

సత్యారాధేయం..!!

" నేనిప్పుడు మందహాసాల్ని
జారవిడుచుకుని
నిత్యం ప్రశార్థకాల్ని మెాసుకుంటూ
తిరుగుతున్నాను "

       ఇవి డాక్టర్ రాధేయ గారి మనసు మాటలు. సత్యారాధేయం నా చేతికి వచ్చి రెండు రోజులయ్యింది. చదవాలంటే ఒకింత బాధగా అనిపించింది. కనీసం పుస్తకం చేరిందని కూడా రాధేయ గారికి చెప్పలేదు. చదవడం మెుదలు పెట్టిన తర్వాత ఆపకుండా ఈమధ్యన చదివిన రెండో పుస్తకం ఇది. రాధేయ గారికి కవిత్వమంటే ఎంత ఆరాధన ఉందో ఆ ప్రేమంతా సత్యమ్మ గారికి పంచేసారు తన సత్యారాధేయంలో. కవిత్వాన్ని కథలా చెప్పిన రాధేయ గారి మనసుకత ఇది. 
   దగ్గర దగ్గర నాలుగు దశాబ్దాల సహజీవనాన్ని, జీవితపు అనుభవాలను పంచుకోవడంలోని దగ్గరతనాన్ని, బంధం బాధ్యతను, అనుబంధం ఆసరాని, ఇద్దరు కలిసి కడగండ్లు నింపిన కల్లోలాలను దాటిన వైనాలను, సాహిత్య అభిమానాన్ని, కుటుంబం కన్నా మిన్నగా ప్రేమించిన ఉమ్మడిశెట్టి సాహితీ పురస్కారం వెనుక, ముందు కారణాలను, బతుకుబాటలో సత్యమ్మ ఇచ్చిన ధైర్యాన్ని...ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే మాటలు సరిపోవేమెా. 
        సత్యారాధేయం చదువుతుంటే ఏం చెప్పాలనిపించడం లేదు. మీరూ చదవండని చెప్పడం తప్ప. ముడిబడిన బంధం విలువ తెలిసిన అతి కొద్దిమంది జంటలలో సత్యారాధేయం గారు ఒకరు అంతే. వీరు ఇద్దరు కాదు ఒకరే. అర్ధనారీశ్వర తత్వానికి అసలైన ఉదాహరణ. రాధేయ గారి మనసంతా సత్యమ్మే ఉండగా ఇక అక్షరాల్లో ఉండటం వింతేమీ కాదు. చేరలేని దూరాన్ని కూడా సునాయాసంగా చేరగలనన్న ధీమా ఇచ్చిన సత్యమ్మ చేయూతే రాధేయ గారికి కొండంత బలం. శోకం శ్లోకమౌతుందని మరోమారు బుుజువైంది. 

అభిమానంగా " సత్యారాధేయం " ని నాకందించినందుకు రాధేయ గారికి మనఃపూర్వక ధన్యవాదాలు.

1, సెప్టెంబర్ 2021, బుధవారం

జీవన మంజూష.. సెప్టెంబర్

నేస్తం, 
       బంధాలు పలుచన అవడానికి కారణాలు వెదకడంలోనే మన సమయమంతా సరిపోతోంది. ఈ కాలంలో రాహిత్యం కాగితానికి చేరువ కావడంలో వింతేమీ కనబడటం లేదు.మూడుముళ్ళ అనుబంధం అభాసుపాలు కావడంలో లోపాలు వెదుకుతూనే ఉంటున్నాం, కాని సరైన కారణాలు కనిపెట్టలేక పోతున్నాం. భార్యాభర్తలు, పిల్లలు, తల్లిదండ్రులు ఇలా దగ్గర అనుబంధాలు కూడా దూరదూరంగానే ఉంటున్నాయి నేటి పరిస్థితుల్లో. 
        ముఖ్యంగా జంట మధ్య అవగాహనా రాహిత్యమెా, లేక అహం అడ్డుగోడగా నిలవడమెా, అదీ కాదంటే సంపాదన వలన కలిగే గర్వమెా కాని యాంత్రికంగా మారిపోతున్న అనుబంధాల్లో ఇవి ఎక్కువగా కనబడుతున్నాయి. ప్రతి ఇంటికో సమస్య తప్పడం లేదు. అది సంపాదన, లేదా అక్రమ సంబంధం లేదా మరేదైనా ఇతర కారణం కావచ్చు. కుటుంబాలు విచ్ఛిన్నం కావడానికి ఇవి ప్రధాన కారణాలు ఇప్పుడు. 
    ఒక బంధమంటూ ఏర్పడ్డాక, బాధ్యతను మరిచిపోవడం, అబద్ధపు బతుకు బతకడం చావుతో సమానం. ఈ సాంకేతిక మాధ్యమాలు, అంతర్జాలం వగైరా, వగైరా అందరికి అందుబాటులోనికి వచ్చాక క్రమానుబంధాలు బలహీన పడి, వయసుతో నిమిత్తం లేకుండా అక్రమానుబంధాలు బలపడ్డాయనడంలో సందేహమేమీ లేదు. చదువుకున్న సంస్కారహీనులు ఎందరో ఈ కోవలో నేడు జీవితాలు వెళ్ళదీస్తున్నారు. ఇంట్లోని వారిని మెాసం చేస్తున్నామన్న భ్రమలో తమని తామే మెాసం చేసుకుంటూ, అదే జీవిత పరమార్థమనుకుంటున్నారు. 
          ప్రేమ రాహిత్యం, బాధ్యతా రాహిత్యం వలన బాధపడే ఎందరో మానసికంగా, శారీరకంగా కుంగిపోయి ఆత్మహత్యలకు పాల్పడుతున్నారు. తమ అనుకున్న వారి నిర్లక్ష్య వైఖరిని భరించలేకపోవడమే ఇందుకు కారణం. దీనికి సరైన మందు మళ్ళింపు(డైవర్షన్). చెప్పడం తేలికే, ఆచరణ కష్టమని మనకు అనిపిస్తుంది. కాని ప్రయత్నం మన విధి. పెద్దలు చెప్పిన మాట " సాధనమున పనులు సమకూరు ధరణిలోన. " అన్న ఆర్యోక్తిని గుర్తు చేసుకుని సమస్యలతో యుద్ధం చేయడం మన పని. అంతేకాని ఉత్తమమైన మానవ జన్మను అర్ధాంతరంగా, అదీ బలవంతంగా ముగించడం తగదు. సమస్యతో పోరాడటమే మన నైతిక విజయం. 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

కబుర్లు కాకరకాయలు © 2008. Template Design By: SkinCorner