నేస్తం,
చేసిన/ చేస్తున్న సాయానికి తిరిగి ఫలితం ఆశించకూడదు అన్నది నిజమే కాని కనీసం అందుకున్న సాయానికి ప్రతిఫలంగా మనమూ కొంతయినా ఇతరులకు చేయూతనివ్వడం మనిషిగా పుట్టినందుకు మన బాధ్యత. అయినా నా పిచ్చి కాకపోతే ఈ రోజుల్లో బంధాలను గుర్తుంచుకోవడమే మరిచిన మనిషికి సాయాలు, చట్టుబండలు లాంటి పదాలకు అర్థాలు తెలుసుకోవాలని అనుకోవడం మన అమాయకత్వం. ఈరోజుల్లో రక్త సంబంధాలను కూడా పూర్తిగా మరిచిపోతున్న నవ నాగరీకత మనది. అలాంటప్పుడు ఎవరో చేసే చిన్న చిన్న సహాయాలు ఎలా గుర్తుంటాయి?
ఏదోక సమయంలో మనమూ ఎవరొ వొకరి సాయం పొందే వుంటాం కదా. సాయం పొందని మనిషి ఈ ప్రపంచంలో ఎవరూ వుండరనే నా అభిప్రాయం. మాట సాయమో, మనిషి సాయమో లేదా మరోరకంగానైనా సాయమో, చేయూతో అందుకోని జీవాలు, జీవితాలు వుండవు. కాకపోతే అది మరిచిపోయి ఏదో అదృష్టం కలిసివచ్చి అందలాలు ఎక్కగానే మూలాలు మరిచిపోయే వారే మన చుట్టూ కనబడుతూ వుంటారు. మనమూ వారికి వారి మూలాలను గుర్తు చేయడమెందుకని మన పని మనం చేసుకుంటూ పోతుంటాం. అనాలోచితంగా వచ్చిన “అతికి” వారు ప్రదర్శించే విన్యాసాలను వినోదంగా చూడటం మనకలవాటై పోయింది. ఈ అలవాటే వారి అహంకారానికి సోపానంగా మారింది. కాల మహిమ మరి.
ఎదుటి మనిషి మీద మన అసూయను, ద్వేషాన్ని ఆ మనిషి మన ఎదురుగా వున్నప్పుడు చూపించాలి. అంతేకానీ మనిషి లేనప్పుడు ఆ మనిషి మీద. వారి వస్తువుల మీద మన ద్వేషాన్ని చూపించడం మన నైజాన్ని మనమే అందరి ముందు బయటేసుకోవడం అవుతుంది. మన బలుపుని బలం అనుకుంటే ఏదోకరకంగా మనం వెళ్లగక్కే ద్వేషం మనకే వడ్డీతో సహా తిరిగి వస్తుంది. కాలమెుప్పుడూ ఒకరి వెంటే తిరగదు కదా. ప్రతి ఒక్కరికి ఓ సమయమంటూ వస్తుంది. అహం కూడు పెట్టదు. అభిమానం నలుగురిని దగ్గర చేస్తుంది. ఏది కావాలన్నది మన వివేకాన్ని బట్టి వుంటుంది.
మనం అందలం మీద వున్నామని ఎగిరెగిరి పడుతుంటే, మనం చేసే న్యాయాన్యాలు మనల్ని అధఃపాతాళానికి నెట్టేయడానికి ఎక్కువ సమయం పట్టదు. కోట్లకధిపతులు బికారులై రోడ్లను పడిన సంఘటనలు మనం చరిత్రలో ఎన్ని చూడలేదు. దానినే కర్మ ఫలితం అంటారని మన పూర్వులు చెప్పారు కదా. ఇంతకు ముందైతే మరుజన్మలో మన కర్మ ఫలితం అనుభవానికి వస్తుంది అనేవారు. ఈ కలికాలంలో ఇప్పటిది ఇప్పుడే అనుభవానికి వచ్చేస్తోంది. పాపం కర్మకు కూడా సహనం నశించి చాలా త్వరపడుతుంది దాని పని అది చేయడానికి. మనిషిగా పుట్టినందుకు ఈ ప్రపంచంలో మిగిలిన కాస్త మానవత్వాన్నైనా బతికించుకునే ప్రయత్నం చేయడం మన కనీస ధర్మం.
ధర్మో రక్షితి రక్షితః..!
