రెక్కకు వివరణ..

 మంత్రి ప్రగడ మార్కండేయులు గారు మీకు రోజు రోజుకి ఋణపడి పోతున్నాను..🙏

“మనం 

ఏంటన్నది 

మన ప్రవర్తన 

చెబుతుంది 

ఋజువు 

చావు..!!”  

వివరణ

by Mantri Pragada Markandeyulu  91-9951038802   Hydereabad-India

మనిషి జననం ఒక ఆరంభం మాత్రమే. అతని అసలు వ్యక్తిత్వానికి కొలమానం అతని రూపం కాదు, సంపద కాదు, అధికారం కాదు, పలుకుబడి కాదు. “మనం ఏంటన్నది – మన ప్రవర్తన చెబుతుంది; ఋజువు చావు” అనే సూక్తి, జీవిత తాత్త్వికతను అత్యంత సంక్షిప్తంగా, కానీ సమగ్రమైన అర్థంతో ప్రతిపాదించే మహోన్నత భావవాక్యం.

మాటలతో మహాత్ములమని ప్రకటించుకోవడం సులభం. కానీ మన ప్రవర్తనలో మానవత్వం లేకపోతే ఆ మాటలన్నీ గాలిలో కలిసిపోయే ధూళిరేణువులే. “ఆచారః పరమో ధర్మః”, “వృత్తమేవ హి కారణమ్” అని సంస్కృత సాహిత్యం చెప్పినట్లే, వ్యక్తి యొక్క నిజమైన పరిచయం అతని ప్రవర్తనే.

పురాణాలను పరిశీలించినా ఇదే సత్యం ప్రత్యక్షమవుతుంది. రావణుడు అపారమైన విద్యావంతుడు, మహాతపస్వి, పరాక్రమశాలి. కానీ అతని అహంకారపూరిత ప్రవర్తనే అతని పతనానికి మూలకారణమైంది. మరోవైపు శబరి వద్ద రాజభోగాలు లేవు, రాజసత్తా లేదు. కానీ ఆమె భక్తి, వినయం, ప్రేమతో కూడిన ప్రవర్తన ఆమెను యుగయుగాలపాటు పూజనీయురాలిగా నిలబెట్టింది. ఇక్కడ వంశం కాదు, వేషం కాదు, వ్యవహారమే వ్యక్తిత్వానికి ప్రతీక అని స్పష్టమవుతుంది.

జానపద జీవితాన్ని పరిశీలిస్తే, పల్లె పెద్ద గురించి ప్రజలు “ఆయన మాట నిలబెట్టుకునే మనిషి” అని చెప్పినప్పుడు, అది ఆయన సంపదను కాదు, ఆయన ప్రవర్తనను కొనియాడిన మాట. పొలం దున్నే రైతు చెమటలో, కమ్మరి కొలిమిలో, కుమ్మరి చక్రంలో, చేనేత కార్మికుని నూలుపోగులో కనిపించే నిజాయితీ – అదే సమాజానికి పునాది.

సామాజికంగా చూస్తే, ఈనాటి ప్రపంచం ప్రచారానికి పెద్దపీట వేస్తోంది. వ్యక్తులు తమను తాము చిత్రీకరించుకునే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. కానీ కాలం ఒక మహాన్యాయాధిపతి. అది ముసుగులను కాదు, మనసులను పరీక్షిస్తుంది. చివరికి మనిషి ఈ లోకాన్ని విడిచిపెట్టినప్పుడు, అతని బ్యాంకు ఖాతా గురించి కాదు, అతని బంగ్లాల గురించి కాదు, “ఆయన మంచివాడు” లేదా “ఆమె ఎంతో ఆదర్శప్రాయురాలు” అనే మాటలే నిలిచిపోతాయి. అదే అతని జీవన సాక్ష్యం. అదే “ఋజువు చావు” అనే భావానికి అంతరార్థం.

తెలుగు సాహిత్యంలో వేమన చెప్పిన సత్యాలు, సుమతీ శతకంలోని నీతిబోధలు, భర్తృహరి సుభాషితాల్లోని జీవన దర్శనం – ఇవన్నీ ఒకే విషయాన్ని ప్రతిధ్వనింపజేస్తాయి. మనిషిని నిలబెట్టేది కీర్తి కాదు, కీర్తికి కారణమైన ప్రవర్తనే.

సమాజం మన పేరును కొంతకాలం గుర్తుంచుకోవచ్చు. కానీ మన ప్రవర్తన ద్వారా తాకిన హృదయాలు మాత్రం తరతరాలకు మన జ్ఞాపకాన్ని మోస్తాయి. చనిపోయిన తరువాత జరిగే సంతాప సభల్లో పలికే ఒక్క మంచి మాట, జీవితాంతం కూడబెట్టిన ధనానికంటే గొప్పది. అదే నిజమైన జీవన విజయము.

అందుకే ప్రతి అడుగులో మనం మనల్ని మనమే ప్రశ్నించుకోవాలి – “నా ప్రవర్తన వల్ల ఎవరి హృదయం గాయపడుతోంది? నా వల్ల ఎవరికైనా ధైర్యం కలుగుతోందా?” ఈ ఆత్మపరిశీలనే మానవత్వానికి మూలం.

చివరగా చెప్పాలంటే, ప్రవర్తనే మనిషి పరిచయ పత్రం; మరణమే ఆ పరిచయానికి చివరి ధ్రువీకరణ. బ్రతికున్నప్పుడు మనం ఎవరమో చెప్పడానికి వందమంది ఉంటారు. కానీ మనం వెళ్లిపోయిన తరువాత కూడా మన గురించి ప్రేమతో మాట్లాడేవారు ఉంటే, అదే జీవితానికి లభించిన అత్యున్నత పురస్కారం.

 “ప్రవర్తనే ప్రతిబింబం”

మనం ఏంటన్నది మాటలతో కాదు రా!

మన నడతలోనే మనుగడ వెలుగురా!!

జీవితమనే జాబిలికి జ్యోతియైన నీతిరా,

చివరికి మిగిలేది చిత్తశుద్ధి కీర్తిరా!!

రాముని రాజ్యమున రమ్యగుణమే రత్నమయ్యె,

ధర్మసింహాసనమే దివ్యపథమై నిలిచె.

వాక్యపాలన వజ్రమైతే వైభవమెల్ల తలవంచె,

వినయమే విభూషణమై విశ్వాసదీపం వెలిగె.

పల్లె బాటలో పసిడి రైతు పలుకులో పరిమళముంటే,

పంటగట్టున చెమటబొట్టే పద్మపుష్పమై వికసింతే.

గంగిరెద్దు గంటసవ్వడి గౌరవగీతం ఆలపింతే,

మట్టివాసన మానవత్వం మధురామృతమై పొంగింతే.

సత్యవాక్య సుధారసమున్ సజ్జనహృదయం సేదతీరే,

దయా దాక్షిణ్య దీపశిఖలు దిక్కులన్నియు దివ్యంచేయే.

లోభమోహ మాయాబంధం లోకవిహారమున్ లయమయ్యే,

శీలసంపద శాశ్వతమై శ్రీకరమార్గము చూపించేయే.

కర్ణుని దానగుణంబే కాలగర్భమున నిలిచెనయ్యా,

శబరి భక్తి శాశ్వతమై శతయుగాలకుఁ వెలిగెనయ్యా.

విభీషణుని నీతినడతే విజయధ్వజమై ఎగిరెనయ్యా,

సద్గుణమే సజీవమూర్తి సకలలోకమున నిలిచెనయ్యా.

పేరు కాదు, పదవి కాదు, పరుల మనసే సంపదయ్యా,

ప్రేమ కాదు నటనయైతే ప్రాణవాయువే వ్యర్థమయ్యా.

మరణమొచ్చి మట్టిలో కలిసినా మాటలు మిగులవయ్యా,

“మంచి మనిషి” అనిపించుటే మహామకుటమని గ్రహించయ్యా.

ప్రవర్తనే ప్రాణనాదం – పరమార్థ పరిమళం,

మానవత్వమే మహాయజ్ఞం – మంగళమయ సత్ఫలితం.

జీవితమే జపమాలైతే జపించవలసిన మంత్రం ఒక్కటే –

“మంచితనం చిరంజీవి… మనిషితనం అమరజ్యోతి.”

=====