రెక్కల వివరణ 27

 

27.  అంతరం 

ఎప్పుడూ అంతే

ఆంతర్యాన్ని

దాచేస్తూ

 

దూరం

తరగదు...!!

 

విశ్లేషణ:

 

“అంతరం ఎప్పుడూ అంతే – ఆంతర్యాన్ని దాచేస్తూ; దూరం తరగదు...!!”

 

ఈ భావకవిత మానవ సంబంధాలలో కనిపించే బాహ్య దూరం కంటే అంతరంగ దూరమే గొప్పదని అత్యంత సూక్ష్మంగా, తాత్త్వికంగా వివరిస్తుంది. శరీరాలు పక్కపక్కనే ఉన్నా హృదయాలు దూరమైతే ఆ అనుబంధం వెలితిగానే మిగులుతుంది. అదే వేల మైళ్ల దూరంలో ఉన్నా మనసులు కలిసుంటే ఆ బంధం చిరస్థాయిగా నిలుస్తుంది. అందుకే కవి “అంతరం ఎప్పుడూ అంతే” అని కాలం, సందర్భం మారినా హృదయాల మధ్య ఏర్పడిన గోడలు అంత సులభంగా కూలిపోవని సూచించారు.

సంస్కృతంలో “హృదయే గుహ్యమంతస్తు భావో న సులభో భవేత్” అనే భావం ఉంది. అంటే, మనసులో దాగిన ఆంతర్యాన్ని పూర్తిగా గ్రహించడం చాలా కష్టం. మనిషి ముఖంలో చిరునవ్వు కనిపించినా, హృదయంలో ఎన్ని తుఫానులు దాగి ఉన్నాయో బయటివారికి తెలియదు. అందుకే “ఆంతర్యాన్ని దాచేస్తూ” అనే పాదం మానవ మనస్తత్వానికి అద్దం పడుతుంది.

జానపదంలో “దగ్గర కూర్చున్నా దూరమే, దూరాన ఉన్నా మనసే”, “మనసు కలిస్తే మైలు దూరం క్షణమే” అనే నానుడులు ఇదే భావాన్ని ప్రతిధ్వనింపజేస్తాయి. నదికి రెండు ఒడ్డులు ఎదురెదురుగా కనిపించినా కలవనట్లే, అహం, అపార్థం, మౌనం పెరిగిన చోట బంధాలు క్రమంగా దూరమవుతాయి.

ఈ సూక్తి మనకు ఒక విలువైన జీవన సందేశాన్ని అందిస్తుంది. భౌతిక దూరం మనుషులను వేరు చేయదు; భావోద్వేగాల అంతరమే నిజమైన దూరాన్ని సృష్టిస్తుంది. ఆంతర్యాన్ని అర్థం చేసుకునే సంభాషణ, పరస్పర విశ్వాసం, క్షమించే గుణం ఉన్నచోట ఎలాంటి అంతరమైనా కరిగిపోతుంది. లేకపోతే పక్కనే ఉన్నవారితోనూ మనసుల మధ్య దూరం ఎన్నటికీ తరగదు. ఇదే ఈ భావకవితలో అంతర్లీనంగా దాగి ఉన్న శాశ్వత జీవన తత్వం.