13. అవసరార్థపు
ప్రేమలు
ఆత్మీయతల
ముసుగులు
ఆంగికం
వాచకం సరితూగాయి...!!
విశ్లేషణ:
“అవసరార్థపు ప్రేమలు – ఆత్మీయతల ముసుగులు; ఆంగికం వాచకం సరితూగాయి...!!”
ఈ భావకవిత ఆధునిక మానవ సంబంధాలలో పెరుగుతున్న కృత్రిమతను, స్వార్థపు అనుబంధాల వెనుక దాగి ఉన్న నిజస్వరూపాన్ని అత్యంత సూటిగా ఆవిష్కరిస్తుంది. ఒకప్పుడు ప్రేమ అనేది త్యాగానికి ప్రతీకగా, ఆత్మీయత అనేది హృదయాల కలయికగా భావించబడేది. కానీ నేడు కొందరి వద్ద ప్రేమ కూడా అవసరాల కొలమానంలో కొలవబడుతోంది. అవసరం ఉన్నంతవరకు ఆప్యాయత, అవసరం తీరిన వెంటనే అపరిచితత్వం అనే విచిత్ర పరిస్థితిని కవి ఎంతో పదునైన భాషలో చిత్రించారు.
సంస్కృతంలో “అర్థస్య పురుషో దాసః” అనే సూక్తి ఉంది. ధనానికి, అవసరాలకు బానిసైన మనిషి తన సహజ స్వభావాన్ని కోల్పోతాడని దాని భావం. అదే విధంగా “ముఖే మధు, హృదయే విషమ్” అనే సుభాషితం పైకి తేనెలాంటి మాటలు పలికినా, అంతరంగంలో కపటం దాగి ఉండవచ్చని హెచ్చరిస్తుంది. ఈ కవితలోని “ఆత్మీయతల ముసుగులు” అనే పదబంధం ఆ భావానికే సజీవ రూపం.
జానపదంలో “అవసరానికి అమ్మా, అవసరం తీరితే దూరమా” అనే లోకోక్తి వినిపిస్తూ ఉంటుంది. వాన పడేంతవరకు చెట్టు నీడను కోరుకునే ప్రయాణికుడు, గమ్యం చేరిన తర్వాత ఆ చెట్టును మరచిపోయినట్లే, కొందరు మనుషులు కూడా తమ ప్రయోజనం నెరవేరేంతవరకే ప్రేమను, స్నేహాన్ని ప్రదర్శిస్తారు. అలాంటి సంబంధాల్లో హృదయం ఉండదు; లెక్కలు మాత్రమే ఉంటాయి.
“ఆంగికం – వాచకం సరితూగాయి” అనే చివరి పాదం మరింత గంభీరమైన వ్యంగ్యాన్ని మోస్తుంది. ముఖంలో చిరునవ్వు, చేతుల్లో ఆప్యాయత, మాటల్లో మాధుర్యం కనిపించినా, అవన్నీ హృదయపూర్వకమైనవి కాకుండా నటనలో భాగమైతే అవి కేవలం రంగస్థల అభినయమే. శరీర భాష, మాటల తీరు ఒకేలా కనిపించినా, ఆత్మీయతలో నిజాయితీ లేకుంటే ఆ అనుబంధం నిలకడగా ఉండదు.
ఈ భావకవిత మనకు ఒక శాశ్వత జీవనపాఠాన్ని అందిస్తుంది. ప్రేమ విలువ అవసరంలో కాదు, నిస్వార్థంలో ఉంటుంది; ఆత్మీయత మాటల్లో కాదు, మనసులో ఉంటుంది. ముసుగులు కాలంతో తొలగిపోతాయి, కానీ స్వచ్ఛమైన హృదయంతో నిర్మించిన బంధాలు మాత్రమే చిరస్థాయిగా నిలుస్తాయి. అందుకే మనిషి పలికే వాక్కుకన్నా, అతని నైజమే అతని నిజమైన పరిచయ పత్రం.
0 మీరేమనుకుంటున్నారో.....చెప్పేయండి:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి
తెలుగులో రాయడానికి www.lekhini.org కి వెళ్ళండి