రెక్కల వివరణ 12

 12.  నిత్య సంఘర్షణ 

మిగిలేవుంది

నిరంతరాన్వేషణా

క్రమంలో

 

యాంత్రికతే

జీవనమిప్పుడు...!!

విశ్లేషణ:

“నిత్య సంఘర్షణ మిగిలేవుంది – నిరంతరాన్వేషణా క్రమంలో; యాంత్రికతే జీవనమిప్పుడు...!!”

ఈ భావకవిత ఆధునిక మానవ జీవితానికి సజీవ చిత్రపటం. విజ్ఞాన విస్ఫోటనాలు, సాంకేతిక ప్రగతి, భౌతిక సౌకర్యాలు ఎన్నో రెట్లు పెరిగినా, మనిషి మనసుకు మాత్రం ప్రశాంతత దొరకడం లేదు. ఒక కోరిక తీరగానే మరో కోరిక జన్మిస్తోంది. ఒక లక్ష్యం చేరుకోగానే ఇంకొక శిఖరం కనిపిస్తోంది. ఈ “నిరంతరాన్వేషణ” అనే అంతులేని పరుగు మధ్య మనిషి జీవితంలో “నిత్య సంఘర్షణ” శాశ్వత సహచరిగా మారిపోయిందని కవి హృద్యంగా తెలియజేస్తున్నారు.

సంస్కృతంలో “న జాతు కామః కామానాం ఉపభోగేన శామ్యతి” అనే సుభాషితం ఉంది. అంటే, కోరికలను అనుభవించడం వల్ల అవి తీరిపోవు; మరింత పెరుగుతూనే ఉంటాయి. ఇదే భావం ఈ కవితలో అంతర్లీనంగా ప్రతిధ్వనిస్తుంది. భౌతిక సాధనల కోసం పరితపించే మనిషి, తన ఆత్మసంతృప్తిని మాత్రం మరచిపోతున్నాడు. ఫలితంగా జీవితం అనుభూతుల ప్రవాహంగా కాకుండా యంత్రం నడిచినట్లు ఒకే గాడిలో పయనించే యాంత్రిక ప్రక్రియగా మారుతోంది.

జానపద జీవితంలో కోడి కూయగానే లేచి పొలంలోకి వెళ్లే రైతు కష్టపడినా, సాయంత్రం కుటుంబంతో కలిసి నవ్వుకునే సమయం ఉండేది. చెట్టు నీడలో విశ్రాంతి ఉండేది. పల్లె బాటలో పలకరింపులు ఉండేవి. కానీ నేటి పట్టణ జీవనంలో గడియారం ముళ్ల వెంట పరుగెత్తే మనిషికి తనతో తాను మాట్లాడుకునే తీరిక కూడా లేకుండా పోయింది. చేతిలో అత్యాధునిక పరికరాలు ఉన్నా, హృదయంలో ఆత్మీయత తగ్గిపోతోంది.

ఈ సూక్తి మనకు ఒక విలువైన హెచ్చరికను అందిస్తుంది. అన్వేషణ అవసరమే, కానీ ఆ అన్వేషణలో మనిషితనాన్ని కోల్పోకూడదు. సంఘర్షణ సహజమే, కానీ అది జీవితాన్నే యాంత్రికంగా మార్చకూడదు. నిజమైన విజయం సంపదలో కాదు, మనశ్శాంతిలో ఉంది; నిజమైన అభివృద్ధి వేగంలో కాదు, విలువల్లో ఉంది. యంత్రాల మధ్య జీవించినా, హృదయం మాత్రం మానవత్వపు స్పందనను కోల్పోకూడదనే మహోన్నత జీవనదర్శనాన్ని ఈ చిన్న రెక్క మన ముందుంచుతుంది.