1. వద్దనుకునే
బంధాలు
విదిలించుకోలేని
పాశాలు
మనసు
సున్నితమైనది...!!
ఈ రెక్కకు మంత్రిప్రగడ మార్కండేయులు గారు రాసిన చిన్న కథను ఇక్కడ చదివి మీ అభిప్రాయం చెప్పండి.
మనఃపూర్వక ధన్యవాదాలు మంత్రిప్రగడ మార్కండేయులు గారు..
కథ..
ఋణానుబంధం..!!
ఆ రోజు సాయంత్రం అరవింద్ పిల్లలతో కలిసి ఇంటి ముందున్న వేపచెట్టు కింద కూర్చున్నాడు. చిన్న మనవరాలు అక్కడే ఆడుకుంటూ ఉండగా, సీతమ్మ వంటింట్లోకి వెళ్లి అందరికీ టీ తీసుకొచ్చింది.
“నాన్నమ్మా… ఈ ఇల్లు చాలా బాగుంది. మనం ఇక్కడే ఉండిపోవచ్చా?” అని మనవరాలు అమాయకంగా అడిగింది.
సీతమ్మ నవ్వింది.
“ఇది నీ నాన్న ఇల్లు కూడా కదమ్మా!”
అరవింద్ ఆ మాట విని తల్లి వైపు చూశాడు.
కొద్దిసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
తర్వాత మెల్లగా అన్నాడు—
“అమ్మా… నిన్ను ఈ ఇంటి నుంచి తీసుకెళ్లాలని అనుకున్నాను. కానీ ఇప్పుడు అర్థమైంది. నువ్వు ఈ ఇంటిని వదలలేకపోవడం కాదు… ఈ ఇల్లు నిన్ను వదలడం లేదు.”
సీతమ్మ చిరునవ్వు నవ్వింది.
“ఇల్లు కాదు నాన్నా… జ్ఞాపకాలు.”
అరవింద్ తల్లి పక్కన కూర్చున్నాడు. ఆమె చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
“నేను దూరంగా ఉన్నా… ఇక నుంచి నువ్వు ఒంటరిగా ఉన్నట్టు అనిపించకుండా చూస్తాను.”
“అంతే చాలు,” అంది సీతమ్మ.
ఆ మాటతో ఇద్దరి మధ్య మిగిలిన దూరం కూడా కరిగిపోయింది.
రాత్రి అరవింద్ పిల్లలను తీసుకుని వెళ్లేటప్పుడు గుమ్మం దగ్గర ఆగి ఒక్కసారి వెనక్కి చూశాడు. సీతమ్మ గుమ్మంలో నిలబడి ఉంది. ఆమె ముఖంలో ఎప్పటిలా ఒంటరితనం లేదు.
కారు కదిలింది.
వేపచెట్టు ఆకులు గాలికి కదిలాయి.
సీతమ్మ లోపలికి వెళ్లి భర్త ఫోటో ముందు దీపం వెలిగించింది. కాసేపు ఆ ఫోటోను చూస్తూ నిలబడి, నెమ్మదిగా అంది—
“మన కొడుకు మారిపోయాడు.”
ఆమె కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి. కానీ ఈసారి అవి బాధ కన్నీళ్లు కావు.
కొన్ని బంధాలు మనకు బాధ కలిగిస్తాయి.
కొన్ని బంధాల నుంచి దూరంగా వెళ్లాలనిపిస్తుంది.
అయినా మనసు వాటిని పూర్తిగా వదులుకోదు.
ఎందుకంటే మనిషి బంధాలను మాత్రమే కాదు—ఆ బంధాల్లో దాచుకున్న జ్ఞాపకాలను కూడా ప్రేమిస్తాడు.
సీతమ్మ దీపాన్ని ఆర్పకుండా గదిలోకి వెళ్లింది.
బయట వేపచెట్టు ఆకులు ఇంకా కదులుతూనే వున్నాయి.
0 మీరేమనుకుంటున్నారో.....చెప్పేయండి:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి
తెలుగులో రాయడానికి www.lekhini.org కి వెళ్ళండి