రెక్కల వివరణ 32

 

32.  మనం

గుర్తుంచుకోవడం

మనల్ని

గుర్తించడం

 

తేడా తెలుసుకుని

మసలుకోవాలి...!!

విశ్లేషణ:

“మనం గుర్తుంచుకోవడం–మనల్ని గుర్తించడం; తేడా తెలుసుకుని మసలుకోవాలి...!!”

ఈ భావకవిత మానవ సంబంధాలలో జ్ఞాపకం మరియు గుర్తింపు మధ్య ఉన్న సూక్ష్మమైన వ్యత్యాసాన్ని ఎంతో గంభీరంగా ఆవిష్కరిస్తుంది. మనం ఎవరినైనా గుర్తుంచుకోవడం అంటే వారిని మన హృదయంలో నిలుపుకోవడం. కానీ మనల్ని ఎవరైనా గుర్తించడం అంటే మన వ్యక్తిత్వం, మన ప్రవర్తన, మన విలువలను అంగీకరించి గౌరవించడం. ఈ రెండింటి మధ్య ఉన్న తేడాను అర్థం చేసుకున్నప్పుడే జీవితం సమతుల్యంగా సాగుతుంది.

సంస్కృతంలో “ఆత్మానం విద్ధి” అనే మహావాక్యం ముందుగా తనను తాను తెలుసుకోవాలని ఉపదేశిస్తుంది. అలాగే “యశః కాయేన న లభ్యతే, గుణైః లభ్యతే” అనే భావం ప్రకారం, పేరు ప్రతిష్ఠలు రూపం వల్ల కాదు, గుణగణాల వల్ల వస్తాయి. అందువల్ల మనల్ని ఇతరులు గుర్తించాలంటే ముందు మన జీవన విధానం గుర్తించదగ్గదిగా ఉండాలి.

జానపదంలో “మంచి మనిషిని పేరు కాదు, పనే గుర్తు చేస్తుంది”, “చెట్టు నీడను చూసి కాదు, ఫలాన్ని చూసి గుర్తిస్తారు” అనే నానుడులు ఇదే సత్యాన్ని ప్రతిధ్వనింపజేస్తాయి. మనం ఎంతమందిని గుర్తుంచుకున్నామన్నది కంటే, ఎంతమంది మన మంచితనాన్ని గుర్తుంచుకునేలా జీవించామన్నదే జీవితానికి అసలు కొలమానం.

“తేడా తెలుసుకుని మసలుకోవాలి” అనే చివరి పాదం ఈ సూక్తికి జీవం పోస్తుంది. ప్రతి పరిచయం శాశ్వతం కాదు, ప్రతి జ్ఞాపకం పరస్పరం ఉండకపోవచ్చు. అందుకే గుర్తింపు కోసం ఆరాటపడకుండా, గౌరవం కోసం నటించకుండా, సద్గుణాలతో జీవించడం అవసరం. నిజమైన వ్యక్తిత్వం ప్రచారం వల్ల కాదు, ప్రవర్తన వల్ల వెలుగులోకి వస్తుంది.

ఈ భావకవిత మనకు అందించే సందేశం స్పష్టమైనది. మనం ఎవరినైనా గుర్తుంచుకోవడం ఒక భావోద్వేగం; మనల్ని ఇతరులు గుర్తించడం మన జీవన విలువలకు లభించే గౌరవం. ఈ రెండింటి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసాన్ని గ్రహించి వినయంతో, వివేకంతో, మానవీయతతో మసలుకున్నప్పుడే జీవితం పరిపూర్ణమవుతుంది.