నీ జ్ఞాపకాల గుర్తులను దాచుకుని....!!

ఏమోయ్,

             అన్నిట్లోనూ నాకన్నా నువ్వే ముందు ఉండాలని ఎప్పుడు అనుకుంటూ ఆఖరికి ఇప్పుడు కూడా నువ్వే ముందు ఉన్నావు .... నీకు తెలియకుండానే ఇక్కడా నువ్వే గెలిచావు.... చదువులో సరే.... ఆటల్లో మనిద్దరం ఒక జట్టు గెలిచినా ఓడినా.... అన్ని ఆలోచనలు పంచుకున్న మన స్నేహం చూసి దేవుడు కూడా అసూయ పడి నిన్ను గెలిపించి నన్ను ఓడించానని సంబరపడి పోతున్నాడు చూడు... పాపం దేవుడికి తెలియదు కదా మన స్నేహం ముందు తనే ఓడిపోయానని తెలుసుకోలేక పోయాడు....  జ్ఞాపకాలు సజీవమని మనం ఉన్నా లేక పోయినా ఎప్పటికి మనతోనే ఉంటాయని వాటిలో జీవం ఉట్టిపడుతుందని.... ఏరుకుంటున్న కొద్ది దొరుకుతూనే ఉండే సముద్రపు ఆల్చిప్పల్లా ముత్యాలు రాసులుగా వాటిలో పోసుకుని దాచుకున్నామని తెలియక అలా అనుకున్నాడు విలయకారుడు... విలయంలో వినోదాన్ని అందించేది స్నేహమని దానిలోని మాధుర్యాన్ని చవి చూసిన మనకు దాని తీపిదనం తెలుసు కదా.... ఎప్పటికి మరచిపోలేని ఆ తియ్యదనం ముందు లయకారుడైనా తలను వంచాల్సిందే.... చెప్పా పెట్టకుండా నువ్వు వెళ్ళిపోయినా లేవని ఒప్పుకోలేని నిజాన్ని నీ గెలుపుగా అనుకుని ఇక్కడా నువ్వే ముందు ఉన్నావని సంతోషించాలో లేక ఆర్తిగా ఊసులాడే ఓ జాబిలమ్మా ఊసులే లేక మూగబోయావేమమ్మా అంటూ పలకరించే పిలుపు దూరమైందని బాధ పడాలో తెలియక సందిగ్ధంలో ఉండిపోయాను.... నీ జ్ఞాపకాల గుర్తులను దాచుకుని లేని నువ్వు మాకోసం మాతోనే ఉన్నావని తలుస్తూ..... !!
ఎప్పటికి నీ ప్రియ నేస్తం.

కనిపించవూ ఒక్కసారి....!!

ప్రియ నేస్తం....!!

                       ఇన్ని రోజులైనా ఒక్కసారి కూడా నేను నీకు గుర్తు రాలేదా... నిజం చెప్పు మన కల్మషం లేని ఆ బాల్య స్నేహం నీకు ఒక్క క్షణం కూడా గుర్తుకే రాలేదంటే అది నా చెలిమి పొరపాటేమో.... మన జ్ఞాపకాలు అన్ని ఇప్పటికి సజీవంగా నా కళ్ళ  ముందు కదలాడుతూనే ఉన్నాయి... ఎన్నని చెప్పను.... ఏమని చెప్పను... మనం చేసిన అల్లరి చెప్పనా ... ఆడిన బొమ్మలాటలా... వాగులో కొట్టిన ఈతలా ... సైకిల్ పందాలా... చూసిన సినిమాలా , హరికధలా, నాటకాలా ఇలా చెప్పుకుంటూ పొతే నాకయితే బోలెడు.... మరి వీటిలో కనీసం నీకు ఒకటైనా గుర్తు ఉందా .... పోనీ ఆడిన రింగాట... పాడిన పాటల పోటీలు.... తిన్న తీపి మామిడి పచ్చడి ముక్కలు నాకైతే...  పండుమిరప పచ్చడి అన్నం నీకు... మనని అందరు జంట కవులని పిలిచిన పిలుపులు...  సరే ఇవి అన్ని వదిలేయ్.... ఈ ఒక్కటైనా నీకు గుర్తు ఉందా గులాబి రేకల నా ఇష్టం.... అందరు కలిసారు మళ్ళి కాని ఎంత వెదికినా దొరకని నీ చిరునామా కోసం ఏం చేయను చెప్పు .... నా మీద కోపంతో దాగున్న నువ్వు నాకెప్పుడు దొరుకుతావో మరి....!!
నీ స్నేహం.

ఆత్మ నివేదనావలోకం....!!

మనిషి ఇక్కడున్నా మనసు పయనం ఎక్కడికో
దారులు తెలియకున్నా రహదారుల వారధికి
శూన్యంలో వెదికే గమన నిర్దేశాన్ని అందుకునే
అలవాటు కోసం యంత్రాల సాధనాలు సరిపోవునా...!!

చింతన లేని చితాభస్మం చేరిన మట్టి ముంత అడిగేనా
నీ కులమేదని మతమేదని నిను కాల్చిన కట్టెల వాసనను
ఆరడుగుల నేలైనా అడగనే లేదు ఈ ప్రశ్నలను ఎందుకనో
మోసిన ఆ నలుగురైనా భారమని అనుకోనే లేదు మరి...!!

మోహాల పాశం మదిని వీడనంత కాలం ముసుగు వేసిన మూర్తి
మౌనమై నిను నీవు చూడలేని నిలువుటద్దం నీ ఎదురుగానే
అహం అలంకారాన్ని వదలలేని నేను నా చుట్టూనే పరిభ్రమణం
బంధాల భాషలు వదలనిదే బంధుత్వాలెక్కడికి మరలును....!!

మూన్నాళ్ళ ముచ్చట మూసిన రెప్పల మాటున ఒదిగిన
ముఖాల పై పై రంగుల హంగుల హరివిల్లే అన్నట్టుగా చేరి
క్షణంలో అదృశ్యమై పోయే హరిత వర్ణాలు మనవి కావని
ఆత్మ నివేదనావలోకం ఆనంద నిలయమని నమ్మిన చాలు....!!

పాదాభివందనాలు....!!

 శ్రీ గురుభ్యోనమః ...!!

                           తొలి గురువు అమ్మ ... అమ్మతో మొదలై అ ఆ లు దిద్ది ణ రాయడం రాక దెబ్బలు తిని తరువాత ఆచారి మష్టారితో తెలుగు మొదలై విష్వక్సేనుడుతో కష్టాల కడలి దాటి కాస్త ముందుకు వెళ్ళి భగవద్గీత, హనుమాన్ చాలీసా, శివ స్తోత్రాలు పింగళి మాష్టారు నేర్పించగా.... నాగలక్ష్మి గారి వద్ద హింది అక్షరాలు దిద్ది, వేంకటేశ్వర శుప్రభాతంతో మరికాస్త మెరుగులు దిద్దుకుంటూ పెద్ద తెలుగు మాష్టారి సంస్కృత పాఠాలు వల్లె వేస్తూ శ్రీలత గారి పాటలు నేర్చుకుంటూ...  ఆర్ధిక శాస్త్రంలో అక్షరాభ్యాసం  చేసి భూగోళ చరిత్రలు వల్లె వేస్తూ సామాజిక న్యాయాలు చదివేస్తూ, కమల గారి బొమ్మలు వేసేస్తూ, లెక్కల ఎక్కాలు పై నుండి కిందికి, కింది నుండి పైకి గబ గబా చెప్పేస్తూ అప్పుడే కొత్తగా వచ్చిన ఆల్జీబ్రా ఎక్స్ వై లతో ఆటలు మొదలు మొదలు పెట్టించిన లెక్కల మాష్టారు, జీవ శాస్త్రంలో తన కన్నా బాగా బొమ్మలు వేస్తున్నా అని మళ్ళి వేయించిన వసంతరావు గారు, మీసాలు మెలిపెట్టి అందరిని ఆటలాడించిన మీసాల మాష్టారు, మనిషి చిన్నగా ఉన్నా స్కూలు మొత్తాన్ని తన ఆహార్యంతో భయపెట్టి ఆంగ్లం నేర్పిస్తూ వ్యాకరణం బాగా నేర్పించిన ప్రదానోపాద్యాయులు రత్నారావు గారు.... ఇవి శ్రీ గద్దె వెంకట సత్యన్నారాయణ శిశువిద్యామందిరం అవనిగడ్డలో ..... తరువాత.....
ఏమి రాకుండానే అందరిని భయపెడుతూ బాగా కొట్టే అప్పారావు గారు, వెంకట్రావు గారు, చక్కగా తెలుగు చెప్పిన చిన్న తెలుగు మాష్టారు, హిందితో పాటుగా బోలెడు కబుర్లు చెప్పిన రత్న కుమారి గారు..... లెక్కలు చాలా బాగా చెప్పిన లెక్కల మాష్టారు విశ్వేశ్వర రావు గారు,నాలో నాకే తెలియని మరో కోణాన్ని ... నాయకత్వాన్ని గురించి వాళ్ళ  పిల్లలకు చెప్పిన నేనంటే బాగా ఇష్టపడిన సైన్స్ మాష్టారు..... అల్లరి చేసినా భరించిన సోషల్ మాష్టారు, తెలుగులో ఒక్కసారి కూడా ప్రధమ స్థానం వేయకుండా ఏది చేసినా ఎప్పుడు నన్ను తిడుతూనే తెలుగును చక్కగా చెప్పిన పెద్ద తెలుగు మాష్టారు, ఇంగ్లీషు, ప్రపంచ పటాన్ని వివరించిన హెడ్ మాష్టారు, ఇలా అందరి ఆసరాతో అతి సుందరంగా గడిచిపోయిన బాల్యం జొన్నవలస ప్రభుత్వ పాతశాలలో ......
మరో రెండు ఏళ్ళు .....
కాలేజ్ అయినా అల్లరి మామూలే అన్నట్లు మహారాజ మహిళా కళాశాలలో మరో అధ్యాయం అందరి ఆశీస్సులతో ఆడుతూ పాడుతూ ఐపోయింది.... అలానే ఇంజనీరింగ్ కూడా కర్ణాటకలో.....  ఇక జీవిత పాఠాలు నేర్పిన తొలిగురువు మా పెద్ద ఆడపడుచు.... ఆమెతో మొదలై అది అలా ఎందరితోనో ఇప్పటికీ నేర్చుకుంటూనే జీవితాన్ని గడిపేస్తున్నా.... డాక్టర్ సర్వేపల్లి రాధాకృష్ణ గారి జయంతి సందర్భంగా ఆది అంతిమ గురువు భగవంతుడైనా మధ్యలో వచ్చిన ఈ గురువులందరికీ నా పాదాభివందనాలు....!!

ఎంత వరకు....!!

నా నీకు.....
రహదారులన్నీ మూసేసి ఉన్నాయి.... చీకటి వాకిలి తెరచుకుంది నిశబ్దంగా నాకు తెలియకుండానే... పక్కనే నువ్వు  ఉన్నావనే అనుకుంటూనే లేవన్న నిజాన్ని దాచేయాలని ఎంతగా ప్రయత్నిస్తున్నానో.... అయినా ఎప్పుడో చెప్పిన మాటలు నువ్వు మర్చిపోయావని అవి మనసు నుండి రాలేదని తెలియని ఈ పిచ్చి మాలోకం ఇంకా నిన్ను నమ్ముతూనే బతికేస్తోంది... ఎప్పటికైనా నువ్వు  మారకపోతావా అని ఎదురుచూస్తూ మరో లోకానికి తన పయనం ఖరారైందని తెలిసినా నీ వరకు రానివ్వని ఆ నిజాన్ని అలానే రాకుండా చేయాలని చూస్తూ నువ్వు దూరం చేసిన సంతోషం చిరునామా కోసం వెదుకుతూ మళ్ళి నీ దగ్గరే అది ఆగి పోతుంటే నవ్వుకుంటూ ఉండిపోతున్నా ఏం చేయాలో తెలియక.... రాని నవ్వుని బలవంతంగా అద్దుకుని ఆ చిరునవ్వు చాటున రగులుతున్న మంటలను చల్లబరచాలని... నలుగురిలో నవ్వుతూ జీవం లేని ఈ జీవితంలో జీవాత్మ శోకాన్ని వినపడనివ్వని ఆడంబరాల హంగుల మధ్యలో దాచేస్తూ బతికేయాలన్న ఈ తాపత్రయం ఎంత వరకు సఫలీకృతం అవుతుందో మరి.....!!
నేను